มคลั่งขึ้นมาหรือเปล่า
ภายในห้องโดยสารที่อยู่ชั้นบนสุดของเรือเมฆมีคนอยู่เพียงสองคน
นักพรตไป๋มองดูถงเหยียน พลางกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชาว่า “ครั้งนี้หลิ่วฉือต้องตายอย่างแน่นอน เจ้าทำความดีความชอบใหญ่หลวง ต้องการอะไร?”
ถงเหยียนคุกเข่าลงบนพื้น กล่าวว่า “ขออาจารย์ได้โปรดให้ชิงเอ๋อร์ได้มีชีวิตอยู่ต่อ”
ในตอนที่นักพรตไป๋ตกลงที่จะให้เขาพาคันฉ่องฟ้ากระจ่างออกไปจากเขาอวิ๋นเมิ่ง นางก็ได้เคยให้สัญญาเอาไว้
หากนักพรตไท่ผิงถูกแผนการของถงเหยียนสังหารจนตาย นางจะมอบอิสระให้แก่คันฉ่องฟ้ากระจ่าง
ถงเหยียนรู้ดีว่าอาจารย์ไม่มีทางยอมให้ของวิเศษชั้นสวรรค์อย่างคันฉ่องฟ้ากระจ่างออกไปจากสำนักจงโจวอย่างแน่นอน อิสระที่ว่านั้นก็คือการมีชีวิตอยู่
นักพรตไป๋กล่าวถามเสียงเฉยชาว่า “ไท่ผิงตายหรือยัง?”
ถงเหยียนมองดูคันฉ่องฟ้ากระจ่างที่อยู่บนพื้นข้างกาย นิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะลุกขึ้นคารวะแล้วเดินออกไปจากห้องโดยสาร
สายลมพัดโชยแถบผ้าอย่างแผ่วเบา เหมือนอารมณ์ที่ยากจะคาดเดาได้
ไป๋เจ่ายืนรอเขาอยู่ด้านนอกประตู
เมื่อเห็นสายตาของที่เยือกเย็นของถงเหยียน นางก็รู้ว่าท่านแม่ตัดสินใจอย่างไร จึงรู้สึกค่อนข้างแปลกใจ
สายตาที่เยือกเย็นของถงเหยียนค่อยๆ ถูกคว
