านอย่างต้าเจ๋อและสำนักเสวียนหลิงก็ทำได้เพียงแต่นิ่งเงียบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสำนักอื่นเลย
“คนอย่างอาจารย์ของข้า คนทั้งโลกสามารถฆ่าได้ เรื่องที่สำนักท่านทำนั้นย่อมไม่ผิด ข้าเองก็ไม่โทษสหายถงเหยียน”
เสียงของหลิ่วฉือดังขึ้น “ส่วนคำอธิบายที่นักพรตไป๋ต้องการ ความจริงนั้นง่ายมาก...ต่อให้อาจารย์ของข้าจะสมควรตายอย่างไร การที่ข้าช่วยเขามันก็ไม่ใช่เรื่องผิดเช่นกัน”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ นักพรตไป๋ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ไม่ทันรอให้นางเอ่ยปาก หลิ่วฉือก็กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “เพียงแต่นี่ได้กลายเป็นข้าที่สมควรตายแล้ว”
นักพรตไป๋กล่าวเสียงทุ้มต่ำ “สำหรับนักพรตแล้ว นักพรตกว่างหยวนและผู้อาสุโสมั่วฉือเองก็ไม่ผิดเช่นกันหรือ?”
หลิ่วฉือมองไปทางคนที่ชักกระบี่ช่วยให้อาจารย์หนีไปก่อนหน้านี้เหล่านั้น….นักพรตกว่างหยวนสีหน้าเรียบเฉย ผู้อาวุโสมั่วฉือมีสีหน้ารู้สึกผิด…ทันใดนั้นพลันยิ้มขึ้นมา
“ข้าพอจะเข้าใจอยู่ว่าเหตุใดพวกเขาถึงทำแบบนี้ ต่อให้อาจารย์จะทำเรื่องเลวร้ายอย่างไร เขาก็ถือเป็นอดีตเจ้าสำนักชิงซาน สำหรับพวกเขาแล้ว ชิงซานลงมือได้ แต่พวกท่านห้ามลงมือ”
ไม่ทันรอให้นักพรตไป๋พูดต่อ เขาก็โบกมืออย
