่างเหนื่อยล้าพลางกล่าวว่า “วันนี้พอเท่านี้แล้วกัน หากมีใครคิดว่าสำนักชิงซานของข้าทำไม่ถูกก็เชิญมาขอคำอธิบายได้”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็บินกลับไปยังเรือกระบี่ที่ลำใหญ่ที่สุด ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ไปเถอะ”
เรือกระบี่ค่อยๆ หันหัว มุ่งหน้าไปทางตะวันออก
เรือกระบี่ของชิงซานสิบกว่าลำตามไปด้านหลัง ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปจากทะเลตะวันตก
มีเพียงเรือกระบี่ของยอดเขาปี้หูที่ยังอยู่ที่นี่ เฉิงโหยวเทียนจะเป็นตัวแทนสำนักชิงซานจัดการเรื่องราวหลังจากนี้ของสำนักกระบี่ซีไห่
เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่าผู้บำเพ็ญพรตจากแต่ละสำนักพากันตกตะลึงจนพูดไม่ออก พวกเขาต่างมองหน้ากัน ในใจครุ่นคิดว่ากลับไปง่ายๆ แบบนี้เลยอย่างนั้นหรือ? ทุกคนต่างเห็นภาพหลิ่วฉือรับ สายฟ้าเหล่านั้นแทนนักพรตไท่ผิง มองเห็นนักพรตกว่างหยวนเข้ามาขัดขวางปู้ชิวเซียว มองเห็นผู้อาวุโสมั่วฉือพาคนเข้ามาขัดขวางวัดกั่วเฉิงเอาไว้ มองเห็นอะไรตั้งมากมายขนาดนั้น…แต่ พวกเขาจะจากไปง่ายๆ แบบนี้อย่างนั้นหรือ?
ปู้ชิวเซียวสีหน้าดูแย่เป็นอย่างมาก แต่เขาไม่ได้
