ขยับ
เหล่าสมณะระดับสูงของวัดกั่วเฉิงพนมมืออย่างเงียบๆ มิได้ขยับเช่นเดียวกัน
นักพรตไป๋เองก็ไม่ได้ขยับ
ลมทะเลค่อยๆ พัดก้อนน้ำแข็ง ลมทะเลค่อยพัดๆ เรือกระบี่ ต่างมุ่งหน้าไปตามทางของตน
นักพรตไท่ผิงเป็นหายนะที่ทั้งแผ่นดินเฉาเทียนจำเป็นต้องสังหาร ใครที่ยืนอยู่ข้างเขาก็ต้องถูกใต้หล้าสังหารด้วย
ในอดีตต่อให้สำนักชิงซานต้องการจะรักษาชีวิตเขาไว้ ทางสำนักชิงซานก็ต้องสัญญาว่าจะขังเขาเอาไว้ในคุกกระบี่ ไม่มีวันปล่อยออกมาตลอดกาล
ไหนเลยที่จะเป็นเหมือนอย่างตอนนี้ที่ปล่อยให้เขาหนีไปอย่างเปิดเผยเช่นนี้!
หากเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อนนี้ ต่อให้เป็นเมื่อไม่กี่อึดใจก่อนหน้านี้ ปู้ชิวเซียวจะต้องลงมืออย่างแน่นอน วัดกั่วเฉิงก็จะต้องลงมืออย่างแน่นอน นักพรตไป๋ยิ่งไม่มีทางไม่ลงมือ
แต่ในตอนนี้พวกเขากลับไม่ลงมือ เรียกได้ว่าไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย
สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ ย่อมต้องมีอยู่เหตุผลเดียว
ลำแสงกระบี่สายนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในดวงตาของทุกคน
……
……
ในเรือกระบี่ชิงซาน
มั่วฉือพาศิษย์ชิงซานสองสามคนคุกเข่าลงตรงหน้านักพรตหลิ่วฉือ
เขาก้มศีรษะ ภายในเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยมีความรู้สึกขอโทษและความรู้สึกผิด “ข้า….ข้า….ทนไม่…ไหว”
หลิ่วฉือมองดูเม
