ใคร? สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าคือจิ่งหยาง”
หนานชวีเข้าใจแล้ว เขามองจิ๋งจิ่วพลางรู้สึกทอดถอนใจเป็นอย่างมาก “ยอดกระบี่แห่งยุค ยอดคนแห่งยุค”
……
……
ชิงซานมีกระบี่เล่มหนึ่งที่เขาคิดอยากจะเจอมาโดยตลอด แต่กลับไม่กล้าเจอ
แล้วก็มีคนที่เขาคิดอยากจะเจอมาโดยตลอด แต่กลับไม่กล้าเจอเช่นกัน
วันนี้หนานชวีได้เจอทั้งคนและกระบี่แล้ว แล้วก็ถึงเวลาที่ควรจะกลับไปแล้ว
ร่างกายของเขาแตกสลายกลายเป็นจุดแสงจำนวนนับไม่ถ้วน ก่อนจะกระจายตัวไป
ยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ล้วนแต่เป็นเช่นนี้เหมือนกันหมด ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นร่างผีกระบี่ด้วย
สายตาของจิ๋งจิ่วมองตามจุดแสงเหล่านั้นลงไปด้านล่าง
จุดแสงเหล่านั้นข้ามดินแดนแห่งความว่างเปล่า จับตัวเข้ากับไอน้ำเหล่านั้น แปรเปลี่ยนกลายเป็นหยดน้ำ ก่อนจะกลายเป็นฝนตกลงไป
หยาดฝนเหล่านั้นตกลงไปบนทะเล ไม่ได้ทำให้เกิดคลื่นใดๆ
น้ำทะเลที่ถูกเลือดปลาวาฬย้อมจนเป็นสีแดงยังคงเงียบสงบ
เรื่องราวพันปี จบลงเพียงเท่านี้
เมื่อเห็นภาพนี้ จิ๋งจิ่วรู้สึกค่อนข้างทอดถอนใจ กล่าวว่า “ลมสงบชั่วชีวิต คลื่นเงียบหมื่นปี”
เขาลืมไปว่าที่นี่คือดินแดนแห่งความว่างเปล่า ไม่มีอากาศ แล้วก็ย่อมไม่มีเสียง
ฟ้าดินเงียบสงัด
