ีหยาดฝนตกลงมา
ทุกคนรู้ว่าหนานชวีตายแล้ว
……
……
ในภูเขารกร้าง
หนานชวีมองดูป่าที่อยู่รอบกาย
ศาลเจ้าแห่งนั้นและโลงศพสีดำ แล้วก็ยังมีก้อนหินเหล่านั้น ทุกอย่างล้วนกลายเป็นผุยผง
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นจากการที่ถูกตัวเขาและจิ๋งจิ่วซึ่งเป็นกระบี่สองเล่มฟัน
ต้นไม้ใบหญ้า ผาหินไอน้ำล้วนแต่ผสมปนเปเข้าด้วยกัน ไม่สามารถแยกแยะได้อีก
หนานชวีเข้าใจถึงหลักเหตุผลนั้นแล้ว
นี่ก็คือสรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่งหรือ?
เขาครุ่นคิดอย่างเงียบๆ จากนั้นหลับตาลง
……
……
เหนือทะเลตะวันตก
จิ๋งจิ่วและหนานชวีอยู่ในดินแดนแห่งความว่างเปล่า ยืนอยู่ห่างกันหลายสิบจ้าง
หากตัดเรื่องบุญคุณความแค้นระหว่างชิงซานและเกาะหมอกทิ้งไป เมื่อทอดตามองไปในประวัติศาสตร์ของแผ่นดินเฉาเทียน พวกเขาสองคนคือคนที่มีความใกล้เคียงกันมากที่สุดในเรื่องวิถีกระบี
ในช่วงเวลาสุดท้าย พวกเขาพูดคุยกันผ่านทางกระแสจิต
จิ๋งจิ่วกล่าวถามว่า “ตอนนี้เจ้ายังเป็นเจ้าอยู่ไหม?”
บนใบหน้าที่ขาวซีดของหนานชวีมีอารมณ์ผิดหวังอยู่เล็กน้อย เขาตอบว่า “ข้าย่อมต้องเป็นข้า”
จิ๋งจิ่วกล่าวถามว่า “อย่างนั้นเขาคือใคร?”
หนานชวีกล่าวว่า “เขาคือเขา”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “มีเหตุผล”
หนานชวีกล่าวถามว่า “แล้วเจ้าคือ
