ีกครั้ง หนานว่างกระเด็นลอยออกไปอีกครั้ง กระแทกเข้ากับภูเขาหินจนพังถล่มลงมาครึ่งหนึ่ง ยากที่จะลุกขึ้นมาได้อีก
ท่ามกลางฝุ่นควัน แมวขาวยังคงโจมตีอย่างคลุ้มคลั่งเหมือนลำแสงสีขาวที่ดุร้าย เสียงร้องที่เกรี้ยวกราดดังขึ้นไม่ขาดสาย เหมือนกำลังติดสัดอย่างไรอย่างนั้น
หนานชวีแค่นหัวเราะ จับจิ๋งจิ่วกระหน่ำฟาดเข้าไปที่มันเหมือนดั่งห่าฝน เพียงแค่ไม่กี่อึดใจก็ฟาดไปแล้วหลายร้อยที
เสียงร้องโหยหวนของแมวดังขึ้นมา แมวขาวถูกจิ๋งจิ่วฟาดเข้าใส่จนกระเด็นเข้าไปในพุ่มหญ้า
……
……
“คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายตาแก่อย่างเจ้าจะได้สัมผัสกับธรรมวิถี หรือว่าสุดท้ายแล้ววิถีกระบี่จะเดินไปบนเส้นทางที่คนกระบี่รวมเป็นหนึ่งเหมือนกันหมด?”
เสียงของหลิ่วฉือดังขึ้นในท้องฟ้าอีกครั้ง
ในน้ำเสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความเย็นยะเยือกที่เกิดขึ้นก่อนจะทำการต่อสู้ มีแต่เพียงความสงบและความมั่นใจ
เขามองดูหนานชวีพลางกล่าวอย่างเห็นใจ “เสียดายที่เจ้าไม่ใช่คนแรกที่เดินไปบนถนนเส้นนี้”
การบุกเบิกวิถีกระบี่เส้นใหม่เป็นเหมือนกับการค้นพบหลักสัจธรรมของฟ้าดิน คนแรกที่ทำได้ย่อมต้องเป็นคนที่สำคัญที่สุด
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตของแต่ละสำนักต่างตกใจ แต่กลับไม่ค่อยเชื่อเท่
