กฎแห่งกระบี่มิเท่ากับว่า…ล้มล้างผู้เป็นอาจารย์หรอกหรือ?
“พระองค์เพียงแค่ต้องรู้เอาไว้ว่าไม่มีใครยอมให้นักพรตไท่ผิงมีชีวิตอยู่”
กู้ชิงมองดูดวงตาของจิ่งเหยาพลางกล่าวว่า “สงครามระหว่างสำนักชิงซานและสำนักกระบี่ซีไห่จะต้องไม่มีสำนักไหนสอดมือเข้ามายุ่งอย่างแน่นอน หรือพูดอีกอย่างก็คือไม่กล้าสอดมือเข้ามายุ่ง แต่ขอเพียงนักพรตไท่ผิงปรากฏตัว สำนักฝ่ายธรรมะทุกสำนักจะต้องลงมืออย่างแน่นอน พวกเขาจำเป็นต้องลงมือ”
ในสายตาของโลกแห่งการบำเพ็ญพรต ความเป็นความตายของนักพรตไท่ผิงนั้นสำคัญกว่าการแพ้ชนะของสงครามครั้งนี้มากนัก
และในความเป็นจริงมันก็เป็นเช่นนี้ เป้าหมายที่สามารถทำให้เกิดสงครามครั้งนี้ขึ้นมาได้ย่อมต้องมีความสำคัญกว่าตัวสงคราม
จิ่งเหยาค่อยๆ ได้สติขึ้นมา เขากล่าวอย่างกังวลว่า “อย่างนั้นมิเท่ากับว่าสำนักชิงซานของพวกเราจะถูกล้อมโจมตีหรือขอรับ?”
“สำนักชิงซานก็เหมือนกับสำนักอื่น ไม่มีทางยอมให้เขามีชีวิตอยู่”
กู้ชิงนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นกล่าวว่า “แต่แน่นอนว่าย่อมต้องมีศิษย์สำนักชิงซานบางคนที่อาจจะมีความเห็นแตกต่างออกไป”
……
……
ฮ่องเต้ยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดินของตำหนักใหญ่ มองไปยังท้องฟ้าทางด้านตะวันตกพลางกล่าวว่า “ค
