ารเรื่องนี้
ลมทะเลพลิ้วผ่านผิวน้ำ แสงสีทองวูบไหว เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง
ย่อมไม่มีสำนักบำเพ็ญพรตไหนจะเปิดฉากโจมตีใส่สำนักกระบี่ซีไห่ตามสำนักชิงซาน กระทั่งสำนักเสวียนหลิงและต้าเจ๋อก็มิได้มีความเคลื่อนไหว
ทุกคนต่างรู้ดีว่าสำนักชิงซานไม่ต้องการความช่วยเหลือ พวกเขาเพียงแค่ต้องการเหตุผลที่จะถล่มสำนักกระบี่ซีไห่
ฮ่องเต้ก็ช่วยพวกเขาเขียนพระราชโองการขึ้นมาฉบับหนึ่ง
“ไม่มีหลักฐาน พระราชโองการก็เป็นแค่กระดาษเปล่า”
เทพกระบี่ซีไห่กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สำนักชิงซานเรียกตัวเองว่าเป็นผู้นำแห่งฝ่ายธรรมะ แต่วันนี้กลับไล่สังหารผู้บริสุทธิ์มากมายขนาดนี้ ข้าเองก็ไม่จำเป็นต้องให้สำนักต ต่างๆ ที่อยู่ในทีนี้มาเป็นพยาน ข้าเพียงแต่อยากรู้ว่า ต่อไปพวกเจ้าจะมีหน้าไปพบบรรพบุรุษของตนเองได้อย่างไร”
หลิ่วฉือกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เปิดข่ายพลังประจำสำนัก หากอาจารย์ไม่อยู่ที่นี่จริงๆ สำนักชิงซานย่อมต้องขอขมา”
คำว่าขอขมาในที่นี้ฟังดูเหมือนเรียบง่าย แต่ไม่ว่าใครต่างก็รู้ว่าถ้าหากนักพรตไท่ผิงไม่ได้อยู่ในหมู่เกาะซีไห่จริงๆ ค่าตอบแทนที่สำนักชิงซานต้องชดใช้นั้นมิใช่แค่ชีวิต
