วเฉิงก็ต้องแสดงท่าทีที่ชัดเจนออกมา
“เชิญเหล่าศิษย์พี่ในตำหนักแสดงธรรมเดินทางไปทะเลตะวันตก คอยจับตาดูชิงซานเอาไว้”
ฉานจึค่อยๆ กล่าวอย่างช้าๆ และหนักแน่น “ไท่ผิงต้องตาย”
ผู้อาวุโสหลายท่านรับคำสั่งแล้วออกเดินทางไป
ฉานจึสะบัดชายจีวรเบาๆ กองแท่งไม้กระจัดกระจาย เท้าที่เปลือยเปล่าสองข้างก้าวเดินออกไปจากห้องฌาน มายังด้านหน้า เจดีย์หินองค์นั้น
สวนจิ้งหยวนซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจดีย์หินยังคงตั้งอยู่ที่นี่ชั่วคราว
ฉานจึมองดูเจดีย์หินองค์นั้น นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เสียงระฆังค่อยๆ หยุดลง ลมทะเลก็สงบตามลงไปด้วย
นี่เป็นช่วงกลางฤดูร้อน แต่ในสำนักฌานกลับเย็นยะเยือกเป็นอย่างยิ่ง
สำนักชิงซานบุกโจมตีสำนักกระบี่ซีไห่ แต่พันธมิตรของสำนักชิงซานอย่างต้าเจ๋อและสำนักเสวียนหลิงกลับยังคงนิ่งเงียบ สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยเองก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แต่ปฏิกิริ ยาของกลุ่มกำลังกลุ่มอื่นๆ กลับดูรุนแรงเป็นอย่างมาก
มิใช่ว่าพวกเขาต้องการจะปกป้องสำนักกระบี่ซีไห่จากความไม่ยุติธรรม หากแต่เป็นเพราะกังวลว่าหลังจากนี้จะเกิดความวุ่นวายที่สะเทือนฟ้าดิน
ภายในวัดเล็กๆ ในเมืองไป๋เฉิงแห่งนั้น
