ใจเล็กน้อย จากนั้นกล่าวว่า “ทำไมมันถึงเป็นเช่นนี้คะ?”
“พวกเจ้ายังเด็ก ไหนเลยจะรู้ว่าในตอนนั้นมีผู้คนมากมายเท่าไหร่ต้องตายลงไปเพราะเขา แล้วไหนเลยจะรู้ว่าหากให้เขามีชีวิตอยู่บนโลกจะมีผู้คนมากมายอีกเท่าไหร่ที่ต้องตายไป”
นักพรตไป๋คิดถึงหายนะเหล่านั้นที่เกิดขึ้นบนแผ่นดินในเวลานั้น รู้สึกทอดถอนใจขึ้นมาอีกครั้ง พลางกล่าวว่า “ชิงซานนึกว่าทำแบบนี้แล้วจะปัดความรับผิดชอบได้อย่างนั้นหรือ?”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “ขอเพียงนักพรตไท่ผิงตายไป ก็ย่อมไม่มีใครต้องรับผิดชอบ”
นักพรตไป๋จ้องมองดูนางพลางกล่าวว่า “เตรียมออกเดินทาง”
……
……
สำนักชิงซานบุกโจมตีสำนักกระบี่ซีไห่ ไม่มีทีท่าว่าจะปิดบังร่องรอย แต่ถึงแม้อยากจะปิดบังก็ไม่มีทางปิดบังได้
เรือกระบี่จำนวนสิบเจ็ดลำบินไปบนท้องฟ้า ทอดเป็นเงาขนาดใหญ่ลงมาบนภูเขาและทุ่งกว้างที่อยู่เบื้องล่าง เมื่อนั่งอยู่ในเรือกระบี่ก็ไม่จำเป็นต้องปะทะกับลมพายุอันรุนแรง ย่อม มต้องรู้สึกสบาย แต่ผู้ฝึกกระบี่ของสำนักชิงซานนั้นเป็นพวกไม่ชอบอยู่เฉยๆ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องขี่กระบี่ออกไปสูดอากาศข้างนอก ดังนั้นรอบด้านของเรือกระบี่จึงมักจะเห็นลำแสง
