ี้ มั นจึงได้ชื่อว่าเขาอวิ๋นเมิ่ง
สายลมที่เย็นสบายค่อยๆ จับตัวกันดูคล้ายก้อนเมฆ ดึงแถบผ้าสีขาวที่ดูเบาบางเลื่อนลอยให้ลอยขึ้นมา ไป๋เจ่าบินลงมาตรงริมหน้าผา
นักพรตไป๋มองดูแถบผ้าสีขาวที่ห้อยตกลงมาข้างเอวนางเส้นนั้น มิได้กล่าวกระไร
นางรู้ว่าบุตรสาวถูกขังอยู่ในที่ราบหิมะมาเป็นเวลาหกปี จะต้องพบเจอกับเรื่องมหัศจรรย์บางอย่างเข้าอย่างแน่นอน แถบผ้าสีขาวที่ทำขึ้นมาจากไหมฟ้าเส้นนั่นก็คือสิ่งยืนยัน ขณ ณะเดียวกันมันก็เป็นการยืนยันตัวตนที่แท้จริงของจิ๋งจิ่วด้วย เพียงแต่เมื่อเรื่องนั้นไม่มีหลักฐาน แม้นจะพูดออกไปมันก็ไม่มีประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นหากลูกสาวของตนเองสามารถรักษา ความสัมพันธ์เช่นนี้กับจิ๋งจิ่วเอาไว้ได้ มันก็น่าจะมีประโยชน์ เช่นนั้นเหตุใดต้องเปิดเผยความจริงด้วย?
“ข้าเพียงแต่รู้ว่านักพรตไท่ผิงเคยเป็นหายนะของโลกมนุษย์ แต่คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะทำให้เกิดความวุ่นวายได้ขนาดนี้”
ไป๋เจ๋าคิดถึงข่าวที่ส่งกลับมาจากที่ต่างๆ บนแผ่นดิน รู้สึกทอดถอน
