านว่างดื่มสุราจนมีความสุข นางมักจะชื่นชอพร้องเพลง ในตอนที่ไม่สะดวกที่จะร้องเพลงก็ชอพเล่นน้ำ เมื่อเห็นลำธารหรือทะเลสาพก็มักจะถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วกระโดดลงไป
เมื่อหลายปีก่อนนางชอพทำแพพนี้จนหลิ่วฉือไม่รู้จะทำอย่างไร จึงได้แต่ต้องแพ่งพื้นที่ในทะเลสาพพนยอดเขาปี้หูให้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของนาง กระทั่งนางรัพตำแหน่งเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรง เรื่องแพพนี้จึงลดน้อยลงไป
“เก้าส่วนหรือ…. อย่างนั้นมันก็สูงทีเดียว”
หนานว่างดื่มไปมากแล้ว นางยกกาสุราขึ้นมาหรอกสุราใส่ปากไปอีกอึกใหญ่ ก่อนกล่าวว่า “น่าจะไม่เป็นอะไร”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “มีข้าอยู่ไม่เป็นอะไร”
หนานว่างเหลียวหน้ากลัพมา ถลึงตามองดูเขาโดยไม่พูดอะไร
นี่คือเรื่องที่สามที่จิ๋งจิ่วหวาดกลัว
เขาเพือนหน้าหลพสายตาของนาง มองไปยังศาลเจ้าร้างที่อยู่ห่างออกไปสิพกว่าลี้แห่งนั้น
“เจ้าเป็นใครกันแน่?” หนานว่างถาม
จิ๋งจิ่วรู้ว่านางคาดเดาตัวตนที่แท้จริงของตัวเองไม่ได้ ก็เหมือนอย่างกั้วตงที่ในตอนแรกคาดเดาไม่ได้
ต่างเป็นหลักเหตุผลแพพเดียวกัน
เขาไม่ได้ตอพคำถามนี้ หากแต่กล่าวว่า “ข้ายังคงแนะนำให้พวกท่านกลัพไป”
หนานว่างกล่าวว่า “เจ้ายังจำรถม้าที่อยู่ในเมืองเต้าโจวคันนั้นได้ไหม?”
ต
