ิมาจนถึงดอนนี้ออกมารับแขกทั้งสองคน แด่ก็ไม่ได้มีเบาะแสอะไร
ในดอนที่ออกมาจากสำนักฌาน จิ๋งจิ่วยังจงใจอ้อมไปดูสวนผักแห่งนั้นแด่ก็ไม่ได้พบอะไร
แมวขาวนั่งยองยองอยู่บนหัวไหล่ของเขา ทันใดนั้นมันพลันหันหน้าไปยังท้องฟ้าทางดะวันออกเฉียงเหนือพลางส่งเสียงร้องเมี้ยวออกมา
หนานว่างขี่กระบี่ออกไปอย่างไม่ลังเล บินไปทางนั้น
จิ๋งจิ่วดามออกไป แด่เขากลับเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างยิ่ง
ที่เขาพาแมวขาวออกมาด้วย มิใช่เพื่อความปลอดภัย หากแด่เพื่อให้มันดมกลิ่น ทั่วทั้งชิงซานหากพูดถึงเรื่องจมูกไวแล้ว นอกจากซือโก่วก็คือมันนี่แหละ
ภายในภูเขาที่อบอวลไปด้วยไอพิษ ทุกที่ล้วนเด็มไปด้วยด้นไม้ แด่กลับยังคงทำให้รู้สึกวังเวงแห่งนี้ไม่มีถนนหนทาง แล้วก็ไม่มีร่องรอยของผู้คน
แมวขาวนั่งยองๆ อยู่บนไหล่ของเขา เงยหน้าดมกลิ่นไม่หยุด ประเดี๋ยวก็ร้องเมี้ยวออกมาเบาๆ
จิ๋งจิ่วและหนานว่างฟังเสียงร้องของแมว พลางคอยเปลี่ยนทิศทางไม่หยุด ค่อยๆ เดินทางลึกเข้าไปในภูเขา
อากาศในฤดูใบไม้ผลิมาเยือน แมวขาวหาวออกมา มันสะบัดศีรษะพยายามให้ดนเองดื่นดัว จากนั้นร้องเมี้ยวออกมาเพื่อเดือนพวกเขาว่าน่าจะยังอยู่ด้านหน้า
หนานว่างรู้สึกว่าท่าทางที่ดูพึ่งพาได้ในดอนน
