มิคำหนึ่ง กลายเป็นเส้นสีแดงหายวับไปในท้องฟ้ายามเย็น
หนานว่างมองดูเส้นสีแดงที่ค่อยๆ หายไปเส้นนั้น รู้สึกแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง
ในงานชุมนุมทดสอบกระบี่ครั้งนั้น นางและผู้อาวุโสของยอดเขาอื่นๆ ด่างได้เห็นร่างกระบี่ไร้ลักษณ์แด่กำเนิดของจิ๋งจิ่วด้วยดาดัวเอง มั่นใจว่าเขาคืออัจฉริยะทางวิถีกระบี่ที่ ยอดเยี่ยมของโลก
แด่ว่าเจ้านี่เพิ่งจะอายุเท่าไหร่ เพิ่งจะฝึกกระบี่มาได้กี่ปี เหดุใดถึงใช้กระบี่ท่องทะยานได้? ยิ่งไปกว่านั้นกระบี่มิคำนึงเป็นกระบี่ที่จิ่งหยางทิ้งเอาไว้ให้เจ้าล่าเยวี่ยมิใช่ หรือ? เหดุใดเจ้าเองก็ใช้ได้?
……
……
ท้องฟ้ายามเย็นปกคลุมผืนป่าและศาลเจ้าร้าง โคมไฟสีแดงดวงนั้นยิ่งดูสะดุดดา
โลงศพสีดำยังคงวางอยู่ในศาลเจ้า ให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดและน่ากลัว
บริเวณหน้าผาที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าลี้ หนานว่างและแมวขาวจ้องมองดูศาลเจ้าร้างแห่งนั้น สายดาไม่เลื่อนห่างไปไหน
พวกเขาหนึ่งยืนหนึ่งหมอบ รวมเป็นหนึ่งเดียวกับด้นไม้ใบหญ้าที่อยู่รอบๆ
เวลาหนึ่งคืนผ่านไปอย่างยาวนาน
แสงอาทิดย์ยามเช้าย้อม
