แสงสีแดงที่จู่ๆ ก็สาดลงมาทำให้หนานเจิงค่อนข้างตกใจ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นยิ่งทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว
พลังที่เบาบางสายหนึ่งลอยออกมาจากด้านล่างรูปปั้น ก่อนจะปกคลุมทั่วทั้งศาลเจ้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว
กระดิ่งเงินที่อยู่บนร่างกายนางเหล่านั้นสั่นขึ้นมาโดยไม่มีลม ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
ใครกำลังใช้เวทย์มนตร์ของเผ่า เหตุใดถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?
สิ่งที่หนานเจิงหวาดกลัวยิ่งกว่านั้นก็คือเสียงกระดิ่งเหล่านี้จะทำให้ปรมาจารย์ที่อยู่ในโลงศพสีดำรู้ตัวหรือเปล่า หากปรมาจารย์โมโหตนเองขึ้นมา เช่นนั้นจะทำอย่างไร?
เสียงครึกเบาๆ ดังขึ้น ฝาโลงของโลงศพสีดำค่อยๆ เคลื่อนออก เผยให้เห็นรอยแยกเล็กๆ รอยหนึ่ง
หนานเจิงเหลียวหน้ากลับไปมอง แทบจะเป็นลมล้มลงไป
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ด้านหน้าโลงศพสีดำมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่
นั่นคือเด็กคนหนึ่ง สวมชุดแบบชายเสื้อผ้ากลาง ผมมัดเป็นมวย รูปร่างผอมแห้ง ใบหน้าซีดขาว
เด็กคนนั้นยืนมือไปในอากาศ คว้าเอาพลังที่เบาบางสายนั้นมาดมๆ ก่อนจะเปล่งเสียงที่แก่ชราออกมา “กลิ่นของเทพจอมปลอม”
ไม่นานพลังที่เบาบางเหล่านั้นก็หายไป
เด็กผู้นั้นไม่ได้ทำอะไร หากแต่นั่งลงไปบนโลงศพ ทอดตามองไปยังทิศทางที่สำนักชิง
