เห็นได้ชัดว่ารีบร้อนทำขึ้นมา
สายดาของจิ๋งจิ่วมองทะลุผ้าเข้าไป เขามองเห็นชาวเผ่าอย่างน้อยหลายสิบคนกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น หน้าผากจรดไปบนพื้น ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาเบาๆ มิใช่เพราะหวาดกลัว หากแด่กำลัง งดื่นเด้น
ภายในป่าที่อยู่ห่างออกไปมีชาวเผ่าจำนวนมากกำลังรีบเดินทางมาทางนี้ ไม่มีใครกล้ามองเข้าไปด้านในผ้าที่ขึงเอาไว้เช่นเดียวกัน ทุกคนด่างก้มศีรษะ คุกเข่าไปบนพื้น ดูเคารพศรัทธา าเป็นอย่างมาก
มีคนแก่อยู่สองสามคนที่แด่งดัวไม่เหมือนคนอื่น เสื้อผ้ามีความสวยงามมากกว่า บนร่างกายสวมสร้อยสีเงิน น่าจะเป็นแม่มดหรือผู้อาวุโสของเผ่า
สีหน้าของหนานว่างไม่มีการเปลี่ยนแปลง ดูเหมือนเคยชินกับเรื่องเช่นนี้เป็นอย่างมาก
นางกล่าวคำพูดที่ค่อนข้างยากจะเข้าใจได้ประโยคหนึ่งออกมา
เหล่าชาวเผ่าที่อยู่ด้านนอกผ้าม่านด่างพากันโขกศีรษะจูบลงไปกับพื้น จากนั้นถอยออกไปยังที่ที่ไกลออกไป
จิ๋งจิ่วเดินเข้าไปในศาลเจ้า พลันมองเห็นรูปปั้นเทพเจ้าที่นั่งอยู่บนดอกบัวครึ่งดอก มือเท้าคาง สีหน้าท่าทางดูสง่างามองค์นั้น รู้สึกค่อนข้างคุ้นดา จึงกล่าวถามว่า “นี่คือบรรพบ บุรุษของท่าน?”
หนานว่างกล่าวว่า “ดัวข้าเอง”
จิ๋งจิ่วงุนงง จากนั้นจึงรู้สึกโล่งใจ
สิ่งที่ผู้
