จิ๋งจิ่วส่งคันฉ่องฟ้ากระจ่างให้กู้ชิง พลางกล่าวว่า “ส่งไปยังสำนักแม่ชีสามพันที่อยู่ด้านนอกเมืองต้าหยวน”
หลังเขาหลอกเอาเสวี่ยจีเข้าไปขังอยู่ในคุกกระบี่ ชิงเอ๋อร์ก็ไม่เคยออกมาอีก
เขาคิดว่า นางก็น่าจะไม่สนใจพูดคุยกับกู้ชิงเช่นเดียวกัน
เพราะบางครั้งศิษย์คนนี้น่าเบื่อยิ่งกว่าเขาเสียอีก
กู้ชิงรับเอาคันฉ่องฟ้ากระจ่างไป รู้สึกหนักอึ้ง
ในอดีตตอนที่เขารับเอาคัมภีร์กระบี่แบกสวรรค์เล่มนั้นมาจากมือของจิ๋งจิ่ว เขาก็มีความรู้สึกแบบเดียวกัน
ในตอนที่ถูกจิ๋วจิ่วมอบหมายให้เป็นอาจารย์ขององค์ชายจิ่งเหยา บนไหล่ของเขาก็รู้สึกหนักอึ้งเช่นนี้เหมือนกัน
ในตอนที่จิ๋งจิ่วให้เขาเตรียมตัวเป็นเจ้าสำนักชิงซาน ความรู้สึกแบบนี้ก็ยิ่งรุนแรง
นี่มันของวิเศษชั้นสวรรค์เลยนะ อาจารย์ท่านเชื่อใจข้าขนาดนี้เลยอย่างนั้นหรือ? หรือจะบอกว่านี่ก็เป็นการทดสอบศิษย์อีกครั้งหนึ่ง?
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจว่ากู้ชิงกำลังคิดอะไร เขามองทุกคนพลางกล่าวว่า “ไปล่ะ”
นี่เป็นคำพูดที่ปกติธรรมดาเป็นอย่างบ้าง แต่คนบนยอดเขาเสินม่อรู้จักเขาดี รู้ว่าสำหรับเขาแล้วนี่เป็นการจากลาที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง
เจ้าล่าเยวี่ยเดินไปตรงหน้าเขา กอดเขาเอาไว้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยมือ
