คลื่นทะเลกระแทกโขดหิน เกิดเป็นฟองสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วน
อินซานหันหน้าไปทางทะเล ยิ้มเล็กน้อยคล้ายดอกไม้ที่ผลิบานในฤดูใบไม้ผลิ
เขายังคงดูเป็นเป็นมิตรน่าชิดใกล้ ให้ความรู้สึกสดใส ราวกับว่าไม่มีเรื่องวุ่นวายใจใดๆ
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินยืนอยู่ด้านหลัง มองดูใบหน้าด้านข้างของเขา ภายในใจเกิดความรู้สึกเห็นใจอย่างมากขึ้นมา จากนั้นถอนใจพลางหยิบเอากระดูกท่อนหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ ยก กขึ้นมาตรงริมปากแล้วกัดลงไป
กระดูกท่อนนั้นมีลักษณะเรียวยาว ไม่รู้ว่าเป็นกระดูกซี่โครงของอสูรทะเลหรือว่าเป็นกระดูกแขนของผู้บำเพ็ญพรต ดูค่อนข้างน่ากลัว
ไม่รู้เพราะเหตุใด ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินรู้สึกไม่มีรสชาติ จึงเก็บกระดูกกลับไปใหม่
อินซานไม่ได้เหลียวหน้ากลับมา กล่าวถามว่า “เมื่อก่อนเจ้าชอบกินอันนี้มากที่สุด ทำไมรสชาติถึงเปลี่ยนไปแล้วล่ะ?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวอย่างเศร้าสร้อยว่า “อาจเป็นเพราะแก่แล้ว ก็เลยกินอะไรไม่อร่อย”
“ข้ายังชอบกินหม้อไฟอยู่ ความอยากอาหารยังคงเหมือนเมื่อครั้งเป็นหนุ่ม ข้ายังคงรู้สึกสนใจโลกใบนี้ ยังคงรู้สึกว่าพยายามต่อไปก็ยังไม่สาย”
อินซานมองดูทะเล ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ดังนั้นอย่างน้อยข้ายังต้องอย
