ู่ไปอีกห้าร้อยปี”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวอย่างจริงจังว่า “ห้าร้อยปีพอที่ไหน เผ่าพันธุ์มนุษย์ต้องการให้ท่านอยู่ไปอีกห้าหมื่นปี”
“ข้าไม่ใช่เต่าที่อยู่บนยอดเขาเทียนกวงตัวนั้นเสียหน่อย”
อินซานมองดูมือขวาของตัวเอง พลันกล่าวถามขึ้นมาว่า “กระบี่อยู่ที่นั่นจริงหรือ?”
หลังมือของเขาเริ่มกลายเป็นสีดำ แผ่กลิ่นความตายจางๆ ออกมา ดูคล้ายต้นไม้ตายซาก
ที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือปลายนิ้วของเขาเป็นเหมือนหินปูน เมื่อสัมผัสกับลมทะเลที่พัดผ่านก็จะมีเศษฝุ่นร่วงตกลงมา
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวว่า “ซูจึเย่บอกว่าอยู่ที่เกาะเซ่าหมิง แต่เทียนจิ้นเหรินไม่รู้ จึงไม่สามารถยืนยันได้ ระวังเอาไว้หน่อยจะดีกว่า”
เกาะเซ่าหมิงเป็นหอเก็บคัมภีร์กระบี่ มีการคุ้มกันแน่นหนา เป็นไปได้ยากที่จะเข้าไปโดยไม่ทำให้ศิษย์สำนักกระบี่ซีไห่รู้ตัว
อินซานกล่าวว่า “น่าสนใจ ดูเหมือนของที่สำคัญที่สุดในสำนักกระบี่ซีไห่จะเก็บเอาไว้ที่นั่นทั้งหมดเลย”
ต่อให้กระบี่พรหมจรรย์ไม่อยู่ที่เกาะเซ่าหมิง เขาก็ยังจะไปที่ันั่นอยู่ดี
มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าศูนย์กลางของข่ายพลังปกป้องสำนักของสำนักกระบี่ซีไห่นั้นอยู่ที่นั่น
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป คลื่นยังคงซัดสาด
