ออก
ผิงหย่งเจียคิดในใจว่านี่เป็นธรรมเนียมของยอดเขาเสินม่อหรือ? หรือว่าตนเองก็ต้องกอดเช่นเดียวกัน?
เขาคิดเช่นนี้พลางกางแขนทั้งสองข้างออก เพียงแต่ท่าทางดูค่อนข้างแข็งเกร็ง
จนกระทั่งถูกหยวนฉวี่ตบเข้าที่ด้านหลังศีรษะอย่างแรง เข้าถึงได้สติขึ้นมา รีบกราบคารวะอาจารย์ทั้งสอง
สุดท้ายจิ๋งจิ่วกล่าวกับกู้ชิงว่า “ให้ข้าใช้กระบี่อีกหน่อย”
เขาดูค่อนข้างลังเลในตอนที่ทำการตัดสินใจนี้ออกมา
กู้ชิงรู้สึกตกใจ ในใจครุ่นคิดว่าท่านจะใช้ก็ใช้ไปสิ ทำไมต้องมาถามข้าอีก อีกทั้งยังดูลังเลขนาดนี้?
ท่านไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
กระบี่คมจักรวาลปรากฏ ยอดเขาเสินม่อยิ่งดูอ้างว้าง
จิ๋งจิ่วนั่งลงบนกระบี่ ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า กลายเป็นลำแสงที่เย็นยะเยือก
ข่ายพลังชิงซานเปิดออก ทะเลเมฆกระเพื่อมขึ้นลง ลำแสงกระบี่ค่อยๆ ห่างออกไป
เจ้าล่าเยวี่ยพากู้ชิงและหยวนฉวี่เดินเข้าไปในถ้ำ ผิงหย่งเจียยังคงยืนโบกมือขึ้นไปบนท้องฟ้าอยู่ริมหน้าผา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ แต่ภายในใจนั้นรู้สึกร้อนใ ใจ เขามายอดเขาเสินม่อได้หนึ่งปีแล้ว แต่กลับเคยเจอหน้าอาจารย์เพียงสองครั้ง พูดคุยไม่ถึงห้าประโยค หากเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้
