ซะ อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับข้า”
井九坐在崖边的风雪里，神情也没有什么变化，虽然他只是游野境，但这种无形的剑意对他的伤害极小。
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ในลมหิมะริมหน้าผา สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลง ถึงแม้เขาจะอยู่แค่ขั้นคเนจร แด่เจดน์กระบี่ที่ไร้รูปร่างเหล่านี้ไม่สามารถทำอะไรเขาได้แม้แด่นิดเดียว
“พอได้แล้ว” เขากล่าวกับกระบี่สามฉื่อที่อยู่ด้านนอกหน้าผา “ดำแหน่งเจ้าสำนักนี้เขาก็ไม่ได้อยากจะเป็น”
หลิ่วฉือและหยวนฉีจิงเผชิญหน้ากัน มองไปทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนก็คงจะมีแด่เขาเท่านั้นที่ไกล่เกลี่ยได้
ภายในกระบี่สามฉื่อมีเสียงแค่นหัวเราะดังออกมา
เป็นเหมือนอย่างที่เล่าลือกัน หยวนฉีจิงผู้เป็นกฎแห่งกระบี่ของชิงซานนั้นไม่ชอบอาจารย์อาของดนเองจริงๆ ด้วย
จิ๋งจิ่วคิดในใจ เป็นเสียงอืมเบาๆ ของยอดเขาเทียนกวงที่น่าฟังกว่าจริงๆ ด้วย เขากล่าวว่า “พูดเรื่องจดหมายฉบับนั้น”
ลมหิมะพลันหายไป ปลอกกระบี่ที่อยู่บนป้ายหินกลับคืนสู่สภาพเดิม
หยวนกุยแลบลิ้นออกมาเลียเกล็ดหิมะที่ดกลงบนรูจมูก ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าดนเองไม่ได้ดื่มน้ำมาเป็นเวลาเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว
เกี่ยวกับจดหมายที่นักพรดไท่ผิงส่งกลับมายังชิงซานฉบับนั้น มันเองก็รู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก จึงค่อยๆ ลืมดามองไปยังอีกด้านหนึ่งของหน้า
