ขาไร้นามที่งดงามอยู่เป็นจำนวนนับไม่ถ้วน นั่นก็คือยอดเขาซ่อนเร้นที่เล่าลือก กัน
หากมองออกไปไกลกว่านั้น ก็จะสามารถมองเห็นแม่น้ำจั๋วได้
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ชิงซานสวยงาม”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ข้าเห็นชิงซานสวยงาม คิดว่าเมื่อชิงซานเห็นอาจารย์อาก็คงคิดแบบนี้เช่นเดียวกัน”
จิ๋งจิ่วกล่าว “อืม”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านมาสินะ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “หากไม่มีเรื่องจะมาทำไม?”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “เช่นนั้นเหตุใดวันนี้อาจารย์อาถึงมา? ยิ่งไปกว่านั้นยังเดินมา”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าอยากจะตรวจดูความจริงอะไรบางอย่าง”
จากศาลาหนานซงมาถึงลำธารสี่เจี้ยน แล้วมาถึงป่ากระบี่ จากนั้นค่อยมาถึงยอดเขาเทียนกวง เขาเดินมาเพื่อจะค้นหาความทรงจำเมื่อในอดีต เเล้วก็เป็นการตรวจสอบดูดินแดนของตน
หลิ่วฉือนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวถามว่า “อาจารย์อาตรวจสอบอะไร?”
“ชิงซาน เป็นชิงซานของข้า”
จิ๋งจิ่วมองออกไปยังที่หนึ่งที่อยู่ด้านนอกทะเลเมฆ กล่าวว่า “ดังนั้นข้าจะตกลงรับคำขอของเขา”
หลิ่วฉือรู้สึกทอดถอนใจ ในใจคิดว่าถ้าหากให้โลกแห่งการบำเพ็ญพรตรู้เรื่องนี้เข้า ไม่รู้ว่าจะเกิดการตอบสนองอย่างไรบ้าง
ประวัติศาสตร์หกร้อยปีที่ผ่านมาของแผ่นดินชาวเทียน เป็นประวัติศาสตร์ที่
