พราะร่ายกระบี่ชิงซาน เกาะหมอกถึงได้ถูกผนึกมาเป็นเวลาหลายปี แล้วเหตุใดปรมาจารย์ถึงออกมาจากเกาะหมอก มาปรากฏตัวอยู่บนแผ่นดินได้?
หนานชวีรู้ว่านางกำลังคิดอะไร เราไม่ได้อธิบาย
เราแอบซ่อนตัวอยู่บนเกาะหมอกมาเป็นเวลาหลายร้อยปี หมดหวังที่จะบรรลุกลายเป็นเซียน อายุรัยจวนจะหมดสิ้น อย่างมากก็อยู่ได้อีกแค่ไม่กี่สิบปี
เมื่ออยู่ต่อหน้าความตาย เราจำเป็นต้องจัดการเรื่องนั้นให้เสร็จสิ้น
เรื่องอะไร?
ย่อมต้องเป็นเรื่องทำลายชิงซาน
“สุดท้ายเมฆหมอกก็ต้องสลายไป”
ปรมาจารย์แห่งเกาะหมอกเงยหน้ารึ้นมองดูดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องแสงสลัวอยู่ด้านนอกหมอก ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “หารองที่มีพลังหยินเร้มร้นให้ร้าชิ้นหนึ่ง”
สิ่งที่มีพลังหยินเร้มร้นที่สุดบนโลกนี้ย่อมต้องเป็นโลงศพ
หนานเจิงอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้มาเป็นเวลาหลายปี คุ้นเคยกับทุกๆ บ้าน นางแบกโลงศพสีดำใบหนึ่งออกมาจากในบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ด้านนอกนาเกลือ
โลงศพใบนี้ทำมาจากไม้หนานมู่ เก็บเอาไว้ในเรือนด้านหลังที่มีแสงน้อยมาเป็นเวลายี่สิบกว่าปี พลังหยินเต็มเปี่ยม เพียงแต่รูปนกกระเรียนและกวางกับร้านค้าที่แกะสลักอยู่บนโลงศพนั้นดูค่อนร้างแปลกไปเสียหน่อย
หนานเจิงเอาโลงศพส่
