ี่คือประโยชน์สูงสุด”
จิ๋งจิ่วพลันกล่าวขึ้นมาว่า “เจ้าสนิทกับสำนักจงโจว?”
มหาปุโรหิตกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “หากเจ้าไม่เชื่อใจข้า ก็คิดเสียว่าข้าไม่เคยปรากฏตัวขึ้นที่นี่ แต่บทสน นทนาครั้งนี้ หวังว่าเจ้าจะจำเอาไว้”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ แสงดาวก็ค่อยๆ เลือนลาง เงาที่อยู่ใต้ต้นไม้ก็ค่อยๆ จางไปเช่นกัน
ลมสงบใบไม้ร่วง เงากลับมาทอดลงบนพื้น ทุกอย่างกลับคืนสู่ความปกติ
จิ๋งจิ่วหมุนตัวเดินออกไปจากตรอก
เขาไม่ได้กลับไปยังชิงซาน หากแต่เดินไปยังสวนดอกเหมยเก่า
อารามแม่ชีที่อยู่ในสวนดอกเหมยถูกแสงดาวปกคลุม คล้ายมีน้ำที่ใสสะอาดชะล้างชายหลังคากระเบื้อง
เขาเดินเข้าไปในอารามแม่ชี มาถึงตรงหน้าโต๊ะที่มีฝุ่นเกาะแล้วนั่งลงไป
ผู้ที่มานั้นไม่ใช่ร่างจริงของมหาปุโรหิต หากแต่เป็นเงาของเขา
แต่ถ้าหากจู่ๆ มหาปุโรหิตพลันลงมือ เขาก็อาจจะเจอกับปัญหาใหญ่ก็เป็นได้ เพราะบางทีข่ายพลังของเมืองเจาเกออาจ จจะไม่สามารถทำงานได้
มหาปุโรหิตกล้าส่งเงามายังเมืองเจาเกอ เห็นทีคงจะได้รับการรับรองอะไรบางอย่าง ในเมื่อไม่ใช่นักพรตไท่ผิง เช่นนั้ นเป็นใคร?
จักรพรรดิแห่งหมิงถูกขังอยู่ในคุกสะกดมารมาเป็นเวลาหกร้อยกว่าปี สำนักจงโจวและโลกด้านล่างจะต้อ
