ี้มันย ยังไม่พอ ข้าจะจับมือกับผู้ชนะในตอนสุดท้ายเท่านั้น เจ้าอ่อนแอถึงเพียงนี้ ยังไม่อาจทำให้ข้าเชื่อใจได้จริงๆ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่ส่ง”
หมิงซือกล่าวว่า “ข้ามาส่งจดหมาย เจ้าแน่ใจนะว่าไม่อยากรู้ว่าเนื้อหาในจดหมายนั้นเขียนไว้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วคิดอยากจะหยิบเอาเก้าอี้ไม้ไผ่ออกมานอน ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนั้นถูกเสวี่ยจีเอาไปนั่ งอยู่ จึงได้แต่ต้องนอนลงไปบนพื้น มองไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาราด้านนอกหน้าต่าง
หมิงซือมองดูเขา สะบัดแขนเสื้อเบาๆ เงามืดค่อยๆ กลายเป็นสีน้ำเงิน ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ได้พบยอดฝีมือที่มีอำนาจที่สุดของเผ่าหมิงถึงสองคนในเวลาหนึ่งคืน กระทั่งจิ๋งจิ่วเองก็ยังรู้สึกแปลกใจ แล้วก็ รู้สึกเหนื่อย
เขาดูเยือกเย็นเป็นอย่างมากในการสนทนาสองครั้งนี้ แล้วยังมีทีท่าดูแคลนเล็กด้วย แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่แสดง งออกมา
ไม่ว่าจะเป็นเงาของมหาปุโรหิตหรือว่าหมิงซือก็ล้วนแต่น่ากลัวสำหรับเขาอย่างมาก
ระดับชั้นระหว่างทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันมากเกินไป ถ้าหากมิใช่เป็นเพราะลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงอยู่ในมือเขา การสนท ทนาสองครั้งนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน
ก็เหมือนว่าถ้าหากเขาไม่มีป้ายชี
