รียบร้อยแล้ว เรือนอี้เหมาก็เกลี้ยกล่อมแล้ว เขาย่อมไม่ต้องอยู่ที่เมืองเจาเกออีก
ออกมาจากวังหลวงได้ไม่ไกลก็มีตรอกที่มืดสลัวอยู่แห่งหนึ่ง ต้นไม้ใหญ่ริมถนนบดบังแสงดาว มืดจนดูน่าหวาดกลัว
ใจแห่งเต๋าของเขาสั่นไหวเล็กน้อย สัมผัสได้ว่ามีคนคล้ายกำลังจ้องมองดูตัวเองอยู่
แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าใครกันที่สามารถหลบหลีกจิตจำแนกแห่งกระบี่ของเขามาถึงข้างกายเขาได้? หรือว่าคนผู้นั้นจะอยู่ห่างออกไปไกลมาก
แสงดาวถูกกิ่งไม้ตัดจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ตกกระทบลงบนหมวกลี่เม่าของเขาเหมือนเกล็ดหิมะ
รอบด้านไม่มีใคร
นอกเสียจากคนผู้นั้นจะเป็นเหมือนอย่างเขา ถึงจะสามารถหลบสายตาเขาไปได้
แต่ก็เหมือนอย่างที่คนเล่านิทานว่าเอาไว้ บนโลกไม่มีใครเป็นเหมือนเขาอีก
อย่างนั้นอีกฝ่ายก็ต้องไม่ใช่คน
จิ๋งจิ่วหมุนตัวมองไปทางเงามืดที่อยู่ใต้ต้นไม้ กล่าวว่า “ออกมา”
………………………………………
