การขอแต่งงานนั้นเป็นเรื่องดี แต่ถ้าหากมีสองตระกูลมาขอแต่งงานพร้อมกัน มันก็จะกลายเป็นเรื่องร้าย
ก็เหมือนอย่างแขกที่ไม่ได้รับเชิญนั้นมักจะเป็นแขกที่ไม่ดี อย่างเช่นลู่กั๋วกง จัวหรูซุ่ย แล้วก็ยังมีกู้ชิง
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ การขอแต่งงานย่อมได้แต่ต้องหยุดลง เหล่าแขกที่มาร่วมงานต่างถูกเชิญให้ออกไปจากเรือน กระทั่งจานกั๋วกงและลูกชายก็ต้องเดินออกไปจากเรือนอย่างอับอาย
จัวหรูซุ่ยกล่าวอย่างชัดเจน ในเมื่อเรือนอี้เหมาปฏิเสธงานแต่งงานครั้งนี้ พวกเจ้ายังจะอยู่ที่นี่ทำอะไร?
ดูเรื่องสนุกหรือ?
สำนักชิงซานจะแสดงปาหี่ลิงหรือ?
อยากตายหรือ?
หืม?
แต่ไป๋เชียนจวินกลับยังอยู่ ไม่ว่าจัวหรูซุ่ยจะกล่าวเยาะเย้ยเสียดสีอย่างไร เขาก็มิได้สนใจ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ขยับไปไหน ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้
ในฐานะที่เป็นลูกชายของลู่กั๋วกง และเป็นลูกเขยคนเล็กของอัครมหาเสนาบดี ลู่หมิงรับผิดชอบหน้าที่เทน้ำชาอย่างเต็มที่
น้ำชาเทลงในชาม ส่งเสียงที่ฟังดูเงียบเหงา ทำให้ห้องหนังสือยิ่งดูเงียบสงัด
ในเวลานี้ทั่วทั้งเรือนอัครมหาเสนาบดีไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา อบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด
ก็เหมือนอย่างไป๋เชียนจวิน ทุกคนต่างรู้ว่าในเ
