วลานี้จิ๋งจิ่วกำลังคุยอะไรบางอย่างอยู่กับปู้ชิวเซียว ต่างคนต่างรอคอยผลลัพธ์จากการพูดคุยครั้งนี้อย่างกระสับกระส่าย
กู้ชิงรับเอาถ้วยชามาพลางกล่าวขอบคุณลู่หมิง ก่อนจะถือเอาไว้ในมือ จากนั้นเดินไปยังริมหน้าต่าง ทอดตามองออกไปยังอีกฟากหนึ่ง
อีกฟากหนึ่งไม่รู้ว่าที่ใด เพราะเขาไม่รู้ว่าอาจารย์และปู้ชิวเซียวนัดคุยกันที่ไหน
ในเวลานี้เขาถึงได้รู้ว่าที่แท้อาจารย์และปู้ชิวเซียวนัดหมายกัน เช่นนั้นแผนการที่ตนเองเตรียมเอาไว้ในตอนแรกเหล่านั้นก็ย่อมต้องเปล่าประโยชน์
เขาไม่ได้รู้สึกเสียดายหรือว่าเสียเวลา หากแต่รู้สึกโล่งใจ แล้วก็รู้สึกเป็นห่วงอาจารย์ด้วย
การคิดจะเปลี่ยนความคิดของบัณฑิตเรือนอี้เหมานั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบากที่สุดในแผ่นดินเฉาเทียนจริงๆ
อาจารย์ท่านคิดจะทำอย่างไรกันแน่?
……
……
จิ๋งจิ่วเดินทะลุผืนป่าที่อยู่ริมทะเลสาบ ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าอารามแม่ชีเก่าหลังนั้น ปู้ชิวเซียวเดินตามมา ยืนอยู่ข้างกายเขา
หากมีคนมาเห็นภาพนี้จะต้องรู้สึกแปลกอย่างแน่นอน หรือพูดอีกอย่างก็คือไม่เข้ากัน ความสามารถและสภาวะของปู้ชิวเซียว ไม่อาจเทียบยอดคนอย่างหลิ่วฉือนักพรตไป๋เทพดาบหรือฉานจึได้ แต่สถานะของเขาสูงส่ง ต่อให้จิ๋งจิ่วเป
