ชิวเซียวยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขากล่าวว่า “ต่อให้เจ้ามีเหตุผล ข้าก็ยังไม่อาจเห็นด้วยได้”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เป็นหลักการของเรือนอี้เหมา?”
“เจ้าจะบอกว่ามันเป็นกฎก็ได้ กฎคือสิ่งสำคัญของการเป็นคน คือระเบียบ คือรากฐานที่ทำให้มนุษย์สามารถยืนหยัดอยู่บนแผ่นดินเฉาเทียนได้”
ปู้ชิวเซียวกล่าวต่อว่า “ในดินแดนแห่งความฝันของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง เจ้าเคยได้เห็นแล้วว่าอวิ๋นเอ๋อร์เป็นอย่างไร เช่นนั้นก็น่าจะรู้ว่าบัณฑิตอวดรู้อย่างพวกข้ากำลังคิดอะไรอยู่”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ยึดถือหลักการกับดื้อรั้นมันเป็นคนละเรื่องกัน”
ปู้ชิวเซียวกล่าวว่า “ความจริงข้าอยากรู้มาตลอดว่าคนเราแยกแยะสองสิ่งนี้อย่างไร”
จิ๋งจิ่วมองดูเขาพลางกล่าวว่า “ในตอนนั้นหากบัณฑิตเหยียนบอกกล่าวความผิดของท่านออกมา จากนั้นท่านออกจากตำแหน่งเจ้าเรือน นี่ก็คือการยึดมั่นหลักการ ทว่าเขากลับไม่ยอมพูดออกมา ทั้งยังขโมยพู่กันครองเมืองหนีไป แต่สุดท้ายก็ยังคิดว่าท่านไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นเจ้าเรือน นี่ก็คือดื้อรั้น”
คำพูดประโยคนี้ยังมีอีกความหมายหนึ่ง นั่นก็คือถ้าหากเรือนอี้เหมายึดมั่นในหลักการจริงๆ เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ต้องมีคนผิดและคนถูก จะมาดูคลุมเครือเหมือนอย่างในตอนนี
