้ได้อย่างไร?
ปู้ชิวเซียวนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “เจ้าเป็นอาจารย์อาเล็กของชิงซาน ความจริงข้าเองก็เป็นอาจารย์อาเล็กของเรือนอี้เหมาเช่นกัน บัณฑิตเหยียนเป็นศิษย์หลานของข้า….”
จิ๋งจิ่วไม่สนใจที่จะฟังเรื่องราวในอดีตเหล่านั้น เขากล่าวว่า “เรื่องเหล่านั้นล้วนแต่ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญก็คือทำไมเขาถึงคิดว่าท่านไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นเจ้าเรือน”
ปู้ชิวเซียวมองดูเขาพลางกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “หากมิเป็นเพราะรู้ว่าเจ้าช่วยคนๆ นั้นจากกระบี่ของซีไหล วันนี้ข้าอาจจะฆ่าเจ้าจริงๆ ก็เป็นได้”
“แต่ไหนแต่ไรมาเรือนอี้เหมาไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย เช่นนั้นเหตุใดท่านถึงจะไม่ฆ่าข้าเพราะเรื่องนี้?”
จิ๋งจิ่วมองดูดวงตาของเขาพลางกล่าวว่า “เพราะท่านรู้สึกผิดต่อที่นั่น หรือว่าเคยได้ทิ้งกรรมอะไรบางอย่างเอาไว้ที่นั่น?”
รอบๆ อารามแม่ชีพลันเงียบสงัดขึ้นมา
จู่ๆ มีลมสายหนึ่งพัดมาจากทางทะเลสาบ
ลมสายนั้นพัดผ่านป่า กลายเป็นเส้นที่มองไม่เห็นจำนวนนับไม่ถ้วน เชื่อมโยงก้อนหิน ต้นหญ้า ดอกไม้และใบไม้ที่อยู่รอบๆ เข้าไว้ด้วยกัน
ในชีวิตของทุกๆ คนมักจะทิ้งร่องรอยเอาไว้มากมาย ร่องรอยเหล่านั้นมักจะชี้ไปยังจุดที่เป็นความลับมากที่สุด
ปู้ชิวเซี
