เก็บซ่อนตัวเอาไว้
หญิงสาวคิดถึงผู้ดูแลของตระกูลกู้ที่บุกเข้าไปในเรือนในคืนนั้น ใบหน้ายิ่งขาวซีด กอดลูกเอาไว้ในอ้อมอกแน่นขึ้นพลางพยักหน้า
ตามแผนการที่วางเอาไว้เดิม ในเวลานี้นางควรจะถูกส่งตัวเข้าไปในเรือนอัครมหาเสนาบดีและบอกเล่าความจริงนี้ต่อหน้าอัครมหาเสนาบดีและแขกเหรื่อที่มากันเต็มงาน
ในเวลานี้เอง บัณฑิตผู้หนึ่งได้เดินเข้ามาในห้อง
ที่นี่คือห้องที่ลับที่สุดของร้านอัญมณี เขาเดินเข้ามาได้อย่างไร?
เขามองดูหญิงสาวที่อุ้มเด็กเอาไว้ผู้นั้น พลางกล่าวยังสงสารว่า “ตกอยู่ในมือตระกูลกู้ก็ใช่ว่าจะดี หากเจ้าไม่กลัวความลำบาก สู้ไปเป็นคนซักเสื้อผ้าอยู่ในเรือนอี้เหมาไม่ดีกว่าหรือ เงินที่หาได้ในแต่ละเดือนแม้จะน้อยไปบ้าง แต่ลูกของเจ้าสามารถเรียนหนังสือได้โดยไม่เสียเงิน ถือเป็นทางออกอีกทางหนึ่งให้เจ้า”
……
……
ผ่านไปไม่นาน
บัณฑิตผู้นั้นก็เดินออกมาจากในร้านอัญมณี จากนั้นไปยังเรือนอัครมหาเสนาบดี
อัครมหาเสนาบดีเฉินมองดูเขา รู้สึกค่อนข้างแปลกใจ จึงเดินเข้าไปต้อนรับพลางกล่าวว่า “ศิษย์น้องอวิ๋น เหตุใดถึงมาที่นี่ล่ะ?”
บัณฑิตผู้นั้นก็คือซีอี้อวิ๋นแห่งเรือนอี้เหมา เขาคารวะอัครมหาเสนาบดีพลางกล่าวว่า “อาจารย์ก็มาด้วยเช่นกันข
