งรู้เสียแล้ว
แต่ก็ไม่เป็นไร เขายังมีแผนการเตรียมเอาไว้ให้ลูกชายของจานกั๋วกงอยู่อีกหลายแผน เวลาแปดวันนี้มิได้สูญเปล่า
ต่อให้เรือนอี้เหมาจะมีอิทธิพลอยู่ในเมืองเจาเกอมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะทำลายแผนการทั้งหมดได้
แต่อันดับแรกเขาจำเป็นต้องตอบคำถามนี้ของซีอี้อวิ๋นเสียก่อน เพราะเขาเป็นตัวแทนยอดเขาเสินม่อและองค์ชายจิ่งเหยา
“เจ้าไม่ยินดีที่จะเป็นอาจารย์ของจิ่งเหยา แต่กลับมาแก้ต่างให้คนสกปรกอย่างลูกชายของจานกั๋วกง”
กู้ชิงเดินออกมาจากใต้ต้นไม้ มองซีอี้อวิ๋นพลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าไม่เพียงแต่ผิดหวัง แต่ยังรู้สึกโกรธด้วย”
บริเวณนั้นมีเสียงฮือฮาดังขึ้นมา
จานกั๋วกงโกรธเกรี้ยว
ซีอี้อวิ๋นกล่าวถามอย่างจริงจังว่า “นั่นเป็นเรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อน หากเจ้าคิดอยากจะช่วยแม่นางผู้นั้นจริงๆ อยากจะทำลายความไม่ยุติธรรมจริงๆ ไยต้องรอจนถึงตอนนี้?”
กู้ชิงกล่าวว่า “เจ้าอยากจะบอกว่าข้าเจ้าเล่ห์เพทุบาย?”
ซีอี้อวิ๋นกล่าวว่า “ถูกต้อง”
กู้ชิงกล่าวว่า “ข้ามิใช่หลิ่วสือซุ่ยที่คิดแต่อยากจะทำลายความไม่ยุติธรรม ข้าเป็นพ่อค้า จะช่วยคนย่อมต้องการสิ่งตอบแทน”
เมื่อได้ฟังบทสนทนาสองประโยคนี้ ใบหน้าของลูกชายจานกั๋วกงก็ขาวซีดขึ้นมาราวกระดาษ
