จัวหรูซุ่ยทนไม่ไหว กล่าวว่า “พวกเจ้ากำลังคุยอะไรอยู่กันแน่?”
ซีอี้อวิ๋นเลิกคิ้วพลางกล่าวว่า “เรื่องนี้ประเดี๋ยวค่อยคุยกัน”
กู้ชิงค่อนข้างโกรธเกรี้ยว กล่าวว่า “เพื่อที่จะไม่แต่งงานกับศิษย์ของชิงซาน ถึงขนาดยอมให้แม่นางเฉินแต่งงานกับคนสกปรกเช่นนี้ เจ้าเรียนหนังสือมาอย่างไรกันแน่?”
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าเองก็คัดค้านที่จะให้แม่นางเฉินแต่งงานกับบุตรชายของจานกั๋วกงด้วยเช่นกัน
ซีอี้อวิ๋นส่ายศีรษะ จากนั้นก็มองไปทางอัครมหาเสนาบดีพลางกล่าวว่า “นี่ก็เป็นความคิดของอาจารย์เช่นกันเดียวขอรับ”
ภายในบริเวณนั้นมีเสียงดังฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง
กู้ชิงรู้สึกคาดไม่ถึง กล่าวถามว่า “อย่างนั้นเหตุใดเจ้าต้องถามข้าประโยคนั้น”
ซีอี้อวิ๋นนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ข้าเพียงแต่ไม่เข้าใจว่าพวกเจ้าใช้วิธีอะไรกันแน่… ถึงได้ทำให้อาจารย์เปลี่ยนความคิด”
……
……
ภายในสวนดอกเหมยเก่ามีทะเลสาบเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง
ริมทะเลสาบมีป่าหนาทึบ
ภายในป่ามีอารามแม่ชีเก่าๆ อยู่หลังหนึ่ง
ในอดีตเทียนจิ้นเหรินเคยพักอาศัยอยู่ที่นี่
ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านต้นหยางและต้นหลิวที่อยู่บนฝั่ง ไม่มีเสียงเล่นหมากล้อมให้รำคาญใจ รู้สึกสบายเป็นอย่างมาก
บนทะเลสาบมีสะพาน บนสะพานไร้ซึ่งผู
