วุโสของยอดเขาเสินม่อ แต่ต่อให้เขาเป็นเจ้าสำนักชิงซาน อัครมหาเสนาบดีก็ไม่มีทางตกลงกับการแต่งงานครั้งนี้ เผลอๆ อาจจะคัดค้านหนักเสียยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ
จานกั๋วกงก้าวออกไปข้างหน้า ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “พวกเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? จะคัดค้านงานแต่งครั้งนี้อย่างนั้นหรือ?”
จิ๋งซางกล่าว “ไม่ขอรับ ข้าเพียงแต่มาขอคุณหนูเจ็ดแห่งเรือนอัครมหาเสนาบดีแต่งงานแทนลูกชายของข้าเท่านั้น”
ลู่กั๋วกงทอดถอนใจว่า “จิ๋งหลีและคุณหนูเจ็ดรู้จักกันมาตั้งแต่ยังเล็ก ทั้งสองรักใคร่กัน ไยท่านอัครมหาเสนาบดีต้องขัดขวางด้วย?”
คำพูดนี้กล่าวกับอัครมหาเสนาบดี แต่สายตาเขากลับมองไปยังใบหน้าของจานกั๋วกง
จานกั๋วกงโกรธเกรี้ยว ในใจคิดว่าเจ้าแก่นี่จะหยามกันเกินไปแล้ว จึงกล่าวตะคอกเสียงดังว่า “ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครมันจะกล้ามาหยุดงานแต่งงานนี้!”
จานกั๋วกงทั้งสามรุ่นล้วนแต่เป็นศิษย์นอกสำนักของสำนักจงโจว จนกระทั่งมาถึงรุ่นเขาถึงได้มีอำนาจอยู่ในกองทัพ ถึงแม้จะไม่ได้รับความเมตตาจากฝ่าบาทเหมือนอย่างลู่กั๋วกง แต่เขาก็ไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
ขุนนางบางคนมีการตอบสนองที่รวดเร็ว ในใจคิดว่างานแต่งครั้งนี้ถึงขนาดทำให้ลู่กั๋วกงที่เป็นคนเรียบง่ายมาโด
