ยตลอดบุกเข้ามาถึงที่นี่ เกรงว่า….นี่คงเป็นความต้องการจากในวัง
แล้วก็เป็นดังคาด ลู่กั๋วกงเองก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับจานกั๋วกง เขาหยิบเอาพระราชโองการฉบับหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ มองไปทางอัครมหาเสนาบดีแล้วกล่าวเสียงเรียบเฉยว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดี เชิญรับราชโองการเถอะ”
ภายในเรือนอัครมหาเสนาบดีมีเสียงฮือฮาดังขึ้นมา ก่อนจะเงียบสงัดลงอย่างรวดเร็ว ไม่มีเสียงใดๆ ดังเล็ดรอดขึ้นมาแม้แต่น้อย
อัครมหาเสนาบดีเฉินมองดูสวนที่เก็บกวาดจนสะอาดสะอ้าน มองดูธูปเทียนที่เตรียมเอาไว้กราบไหว้ฟ้าดิน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยัน แต่กลับไม่ได้มีท่าทีว่าจะคุกเข่าลงไป
ภายในใจของลู่กั๋วกงเต้นตึกตักๆ แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมากขนาดนั้น เขากางพระราชโองการออกก่อนจะเริ่มอ่านออกมา
ภายในสวนมีเสียงคนคุกเข่าดังขึ้นมา แต่กลับยังคงมีหลายคนที่ยืนอยู่ รวมไปถึงอัครมหาเสนาบดีเฉินด้วย
ก็เป็นเหมืนอย่างที่หลายๆ คนคิดเอาไว้ พระราชโองการของฝ่าบาทนั้นชัดเจนเป็นอย่างมาก พระองค์ทรงต้องการจัดงานแต่งให้จิ๋งหลีและเฉินซือ
ลู่กั๋วกงอ่านพระราชโองการจบก็ยื่นพระราชโองการไปตรงหน้าอัครมหาเสนาบดี ก่อนจะกล่าวเตือนว่า “เหล่าเฉิน ยังไม่รับพระราชโองก
