าร?”
อัครมหาเสนาบดีเฉินยืนสองมือไพล่หลัง มองลู่กั๋วกงอย่างเงียบๆ ก่อนกล่าวว่า “ข้าแต่งลูกสาวคนเล็กที่ข้ารักมากที่สุดให้กับลู่หมิงที่ดื้อรั้นที่สุดในตอนนั้น ข้าคิดมาตลอดว่าข้าสายตาเฉียบแหลม แต่แน่นอนว่าเป็นเพราะท่านสั่งสอนมาดีด้วย พวกเราสองตระกูลเกี่ยวดองเป็นญาติกัน แล้ววันนี้มันหมายความว่าอย่างไร ท่านคิดจะบีบข้าอย่างนั้นหรือ?”
ลู่กั๋วกงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนต่างรู้ว่าฝ่าบาททรงต้องการจะแต่งตั้งองค์ชายจิ่งเหยาเป็นรัชทายาทมาโดยตลอด เพียงแต่ถูกเหล่าขุนนางโดยมีอัครมหาเสนาบดีเป็นผู้นำคอยคัดค้านเอาไว้
วันนี้ทรงมีพระราชโองการสั่งให้แต่งงานฉบับนี้ออกมา เกรงว่าคงยังมีความหมายอื่นแอบแฝงเอาไว้อีก
ภายในสวนเงียบสงัด บรรยากาศตึงเครียดเป็นอย่างมาก
อัครมหาเสนาดีเฉินสูดหายใจลึกๆ ก่อนกล่าวว่า “ต่อให้ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้แต่งงาน ข้าก็ไม่อาจเห็นด้วยกับการแต่งงานนี้ได้ ดังนั้นพระราชโองการฉบับนี้ ข้าจึงไม่อาจรับเอาไว้ได้”
กลุ่มคนมีเสียงฮือฮาดังขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเงียบลงไปอย่างรวดเร็ว เหล่าขุนนางสบตากันไม่พูดอะไร
อัครมหาเสนาบดีเฉินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ข้าเรียนหนังสืออยู่ในเรือนอี้เหมามาเพ
