ให้เป็นเรื่องจริง ก็ไม่ มีทางที่จะปะติดปะต่อให้เป็นเรื่องราวที่สมบูรณ์ได้
จิ๋งจิ่วไม่สนใจ ปล่อยให้ความคิดกระจายตัวไป
เวลายังคงไหลไปเรื่อยๆ ชาร้อนที่อยู่ในถ้วยเย็นลงอีกครั้ง หลิ่วสือซุ่ยหยิบถ้วยชาออกไปเปลี่ยนเป็นชาใหม่
ไอร้อนภายในถ้วยชาลอยขึ้นมา ตกกระทบลงบนผิวของคันฉ่องฟ้ากระจ่างก่อนจะสลายตัวไป ทำให้เขตแดนระหว่างโลกแห่งควา ามเป็นจริงและโลกแห่งความฝันยิ่งดูเลือนลาง
สายตาของจิ๋งจิ่วเลื่อนออกจากถ้วยชา มองตามไอร้อนไปยังผิวของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง
ในโลกใบนั้น เขามองเห็นแม่น้ำเล็กๆ สายหนึ่ง มองเห็นเรืออูเผิงลำหนึ่ง มองเห็นสะพานหินแห่งหนึ่ง มองเห็นสำนั กแม่ชีแห่งหนึ่ง มองเห็นทารกคนหนึ่ง
ภายในป่าที่อยู่ห่างออกไป มีบัณฑิตผู้หนึ่งกำลังเดินจากไป พลางหยุดฝีเท้าเหลียวหน้ากลับมามองดูเป็นระยะ
จิ๋งจิ่วคล้ายจะเข้าใจแล้ว รู้ว่าเรื่องราวน่าจะเป็นเช่นนี้ เพียงแต่ยังไม่มีหลักฐาน
หากเขาคิดที่จะสืบ ก็น่าจะสืบพบความจริงได้ แต่เขาย่อมไม่มีทางไปทำเรื่องแบบนั้น
เขาเพียงแค่ต้องการเรื่องราวนี้ ไม่ได้ต้องการหลักฐาน เพราะเขาไม่ได้คิดที่จะเกลี้ยกล่อมคนที่อยู่ในเรื่องราว เขา าเพียงแค่ต้องการเกลี้ยกล่อมตัวเอง
……
……
จิ๋งจิ่วรู้สึกค่อนข้างเห
