จหลักเหตุผลนี้ จึงกล่าวว่า “ซีอี้อวิ๋นไม่เลว เจ้าเรียนรู้จากเขาได้”
หลิ่วสือซุ่ยคิดไม่ถึงว่าคุณชายจะชื่นชมซีอี้อวิ๋นขนาดนี้ จึงรู้สึกตกใจเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วกล่าวอธิบายว่า “บัณฑิตของเรื่องอี้เหมาไม่เหมือนกับบัณฑิตที่ยากจนและอวดรู้ในโลกมนุษย์เหล่านั้น พวกเข ขาเป็นบัณฑิตจริงๆ”
ก็เหมือนกับพระของวัดกั่วเฉิงที่ไม่เหมือนกับพระที่หลอกลวงเงินบนโลกเหล่านั้น ไม่อย่างนั้นเขาเองคงก็ไม่วางใจท ที่จะให้หลิ่วสือซุ่ยไปเรียนอยู่ที่ทั้งสองที่นี้
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวถามว่า “คุณชายมีอะไรจะสั่งอีกไหมขอรับ?”
จิ๋งจิ่วมองไปทางท้องฟ้ายามค่ำคืนที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง รู้ว่ากู้ชิงกับจัวหรูซุ่ยและจิ๋งซางยังคงหารือเรื่องน นั้นอยู่ที่เรือนลู่กั๋วกง จึงครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนกล่าวว่า “ช่วยข้าส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้ปู้ชิวเซียว ข้าต้องก การพบเขา”
หลิ่วสือซุ่ยตกใจเล็กน้อย กล่าวถามว่า “เมื่อไรขอรับ?”
จิ๋งจิ่วคิดถึงวันที่จะขอแต่งงาน จึงกล่าวว่า “ต้องมาภายในแปดวัน”
หากให้คนอื่นได้ยินคำขอของเขา จะต้องตกใจจนพูดไม่ออกอย่างแน่นอน ต่อให้เจ้าเป็นศิษย์หลานของนักพรตจิ๋งหยาง เป็ นผู้อาวุโสของยอดเขาเสินม่อ แล้วมีสิทธิ์อะไรให้เจ้าเรือนอี้เหมามาหาเจ้า?
หลิ่วสือซุ่ย
