ที่ปู้ชิวเซียวจะถูกกำหนดให้เป็น เจ้าแห่งเรือนคนต่อไป”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด นั่นน่าจะเป็นเรื่องเมื่อห้าสิบสี่ปีก่อน จึงกล่าวว่า “ปีนั้นเจ้าแห่งเรือนคนก่อนอยู่ในกระท่อมฟาง แจกไม้ไผ่เจี่ยนตู๋ให้นักเรียนในเรือน ปู้ชิวเซียวคนเดียวได้ไปสิบแท่ง สร้างความไม่พอใจให้แก่หลายคน”
จิ๋งจิ่วเคาะคันฉ่องฟ้ากระจ่าง
เสียงของหลิ่วสือซุ่ยดังสะท้อนไปมาในห้องหนังสือ
คันฉ่องฟ้ากระจ่างส่งเสียงดังชัดเจนออกมาเป็นระยะ คล้ายกำลังประกอบจังหวะ
“เมื่อสี่สิบเก้าปีก่อน ปู้ชิวเซียวกลายเป็นเจ้าเรือน พาบัณฑิตสี่สิบกว่าคนขึ้นเหนือ เขียนยันต์อยู่ในกองทัพเสินเว่ยสามปี”
“เมื่อสี่สิบเจ็ดปีก่อน ระเบียงลมพันลี้เกิดเรื่อง มหาปุโรหิตของเผ่าหมิงขี่ปีศาจลอบโจมตี ปู้ชิวเซียวเข้าช่วยชีวิตคนธรรมดาจึงได้รับบาดเจ็บ ริมทะเลสาบจิ้งหูมีโลหิตปีศาจที่เหมือนน้ำหมึกเจิ่งนอง”
“เมื่อสี่สิบห้าปีก่อน บัณฑิตเหยียนขโมยพู่กันครองเมืองหนีไปจากเรือนอี้เหมา”
“เมื่อสี่สิบปีก่อน...”
……
……
“หยุด ถอยกลับไปที่สี่สิบเจ็ดปีก่อน”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ในบันทึกได้เขียนเอาไว้หรือไม่ว่าโลหิตปีศาจที่เหมือนน้ำหมึกนั้นมาจากปีศาจอะไร?”
หลิ่วสือซุ่ยส่ายศีรษะ กล่าวว่า “ไม่มีขอรับ ในบันทึกที่เพิ่มขึ้นมาภา
