มารถจดจำได้ทั้งหมด แต่เขากลับยังไม่ค่อยพอใจตนเองเท่าไหร่
“น้อยไปจริงๆ ไหนลองว่ามาก่อน”
จิ๋งจิ่วหยิบเอาคันฉ่องฟ้ากระจ่างลงมาจากชั้น
หลิ่วสือซุ่ยเริ่มท่องบันทึกประจำวันตั้งแต่เมื่อร้อยปีก่อนขึ้นมา
จิ๋งจิ่วย่อมไม่มีความอดทนที่จะฟังบันทึกมากมายเหล่านี้จนจบ แต่ละท่อนเขาฟังเพียงไม่กี่คำก็ทำการวิเคราะห์ออกมา ก่อนจะเคาะคันฉ่องฟ้ากระจ่างเบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณบอกให้หลิ่วสือซุ่ยข้ามไป
……
……
“ปีที่เก้าสิบเจ็ด กระท่องฟางถูกซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ พบแผ่นไม้ไผ่เจี่ยนตู๋[1]สมัยโบราณอยู่ใต้ศาลาสามมัด”
“ปีที่เก้าสิบห้า คนของราชวงศ์หยวนเข้าไปยังสุสาน เจ้าเรือนพาศิษย์สามคนเข้าไปยังเมืองเจาเกอ คัดบทเพลงแห่งความเที่ยงธรรมมอบให้ นักพรตไป๋แห่งสำนักจงโจว….”
“ปีที่แปดสิบสี่ ทะเลสาบจิ้งหูตรงระเบียงลมมีน้ำไหลทะลัก ที่ดินอันอุดมสมบูรณ์ของจี้ตงถูกน้ำท่วม ศิษย์ภายในเรือนตั้งข่ายพลังกันน้ำท่วม บาดเจ็บล้มตายไปเป็นจำนวนมาก รวมทั้งหมด….”
……
……
จิ๋งจิ่วมองดูท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่าง พบว่าต่อให้ฟังไปแบบนี้ เกรงว่าคงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะฟังจนจบ จึงกล่าวกับหลิ่วสือซุ่ยว่า “เริ่มท่องตั้งแต่สิบปีก่อนที่บัณฑิตเหยียนจะหนีไป ไม่สิ เริ่มท่องตั้งแต่สามปีก่อน
