ลลัพธ์ที่มีอยู่ในตอนนี้คล้ายจะไม่เพียงพอที่จะสรุปแบบนี้ได้
บัณฑิตเหยียนกุมความลับอะไรของปู้ชิวเซียวเอาไว้กันแน่ ถึงขนาดทำให้เขาคิดว่าปู้ชิวเซียวจะต้องฆ่าเขาให้ได้ แม้นจะต้องถูกคนสงสัยก็ตาม? หากความลับนั้นมีอยู่จริง เหตุใดเขาแอบซ่อนตัวอยู่ในปู้เหล่าหลินมานานหลายปีขนาดนี้ ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนกลับไม่มีข่าวคราวที่เกี่ยวข้องเล็ดรอดออกมาเลย จนกระทั่งเขาตายอยู่ภายใต้กระบี่ของซีหวังซุนก็ยังไม่มีใครล่วงรู้?
นี่คือข้อสงสัยของหลิ่วสือซุ่ย ขณะเดียวกันก็เป็นข้อสงสัยของจิ๋งจิ่วเช่นเดียวกัน
เขานิ่งเงียบไปครู่ จู่ๆ พลันกล่าวขึ้นมาว่า “เจ้าจำบันทึกประจำวันได้มากน้อยเท่าไหร่?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “ข้าจำได้แค่ช่วงหนึ่งร้อยปีนี้ขอรับ”
สิ่งที่บัณฑิตเรือนอี้เหมาฝึกฝนก็คือวิถีคุณธรรม สิ่งที่ฟูมฟักคือใจแห่งปราชญ์ สิ่งที่แสวงหาคือไม่มีเรื่องใดที่พูดไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมาลูกศิษย์ที่อยู่ในเรือนสามารถพลิกอ่านบันทึกประจำวันภายในเรือนได้ทุกเมื่อ เพียงแต่ห้ามแพร่งพรายออกไปยังภายนอก
บันทึกประจำวันเหล่านั้นล้วนแต่บันทึกเอาไว้ได้อย่างละเอียดครบถ้วน ในช่วงเวลาหนึ่งร้อยปีไม่รู้ว่าเกิดเรื่องราวขึ้นมากน้อยเท่าไหร่ คิดไม่ถึงว่าหลิ่วสือซุ่ยจะสา
