ที่เค้าอยากจะถามนั้นมิได้มีเพียงเท่านี้ หากแต่ยังมีสถานการณ์ของจิ๋งจิ่วในช่วงนี้ด้วย
พวกเขาต่างรู้ดีว่าจิ๋งจิ่วไม่เคยเที่ยวป่าวประกาศเรื่องพวกนี้ อย่างนั้นก็ได้แต่ต้องให้กู้ชิงเป็นคนเล่าออกมา
หัวหน้าผู้ดูแลแห่งยอดเขาเสินม่อมีงานมากมายที่ต้องทำ ถึงแม้จิ๋งจิ่วจะเป็นคนจัดการเรื่องที่หลิ่วสือซุ่ยไปเรียนอยู่ที่เรือนอี้เหมา แต่รายละเอียดทุกอย่าง รวมไปถึงงานในช่วงสุดท้ายของสวนผักที่อยู่ด้านนอกวัดกั่วเฉิงแห่งนั้นก็ล้วนแต่กู้ชิงเป็นคนจัดการ กระทั่งโรงเตี๊ยมที่อยู่ตรงปากทางเข้าระเบียงลมพันลี้ที่เสี่ยวเหอพักอยู่ก็ล้วนแต่เป็นเขาที่เป็นคนเลือกตำแหน่งและกำหนดแผนการ
กู้ชิงบอกเล่าเรื่องราวที่ตนเองรู้และสามารถพูดออกมาได้ในช่วงสองปีนี้ออกมา
หลิ่วสือซุ่ยฟังอย่างตั้งใจ พลางวิเคราะห์ดูว่าตนเองสามารถทำอะไรได้บ้าง
จัวหรูซุ่ยฟังอย่างเบื่อหน่าย เขากรอกตา ก่อนจะพลิกตัวนอนหลับไป
……
……
คันฉ่องฟ้ากระจ่างวางอยู่นิ่งๆ บนชั้น สร้างความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยให้แก่ห้องหนังสือที่คล้ายจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงห้องนี้
หากเจ้าล่าเยวี่ยและไป๋เจ่ามายังห้องนี้อีกครั้ง พวกนางจะมองดูคันฉ่องหรือไม่?
“อาจารย์ ทางนั้นไม่ได้ผลขอรับ”
กู้ชิงคิดถึงท่
