ถือเป็นเรื่องปกติ แต่สาวน้อยที่อายุเท่านางมาที่นี่ หากมิเป็นเพราะมาขอพร ก็อาจจะถูกกักบริเวณทางอ้อม
เห็นได้ชัดว่านางกำลังเผชิญปัญหาที่ยากลำบากในชีวิตของนาง
ก็เหมือนกับตัวฮ่องเต้ในเวลานี้
จิ๋งจิ่วคิดถึงทีท่าของอัครมหาเสนาบดีและเหล่าขุนนางในราชสำนักเหล่านั้น จู่ๆ พลันกล่าวว่า “ข้าอยากดื่มชา”
……
……
หลังออกมาจากวัดจิ้งเจวี๋ย จิ๋งจิ่วก็พากู้ชิงไปยังเรือนตระกูลจิ๋ง
มุมหลังคาของวัดไท่ฉางมีฝุ่นเกาะ ลมในฤดูใบไม้ผลิไม่สามารถพัดพาฝุ่นเหล่านั้นออกไปได้ และช่วงนี้ก็ไม่มีฝนฤดูใบไม้ผลิตกลงมา จึงไม่มีอะไรน่าดึงดูดสายตาอีก
จิ๋งจิ่ว ไม่ได้มองไปทางนั้น แล้วก็ไม่ได้กดก้อนหินก้อนนั้น หากแต่ให้กู้ชิงเคาะประตู
ประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่อ่อนเยาว์แต่มีความสุขุมใบหน้าหนึ่ง
หลังมองเห็นกู้ชิง บนใบหน้านั้นก็มีสีหน้ายินดีปรากฏขึ้นมาทันที
“อาจารย์!”
วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนของจิ๋งหลี เขาจึงไม่ต้องเข้าวัง
เขาเป็นพระสหายเรียนหนังสือขององค์ชายจิ่งเหยา แล้วก็เคยเรียนอยู่กับกู้ชิงชั่วระยะเวลาหนึ่ง จึงย่อมต้องถือเป็นลูกศิษย์ของกู้ชิงเหมือนกัน
กู้ชิงยิ้มๆ มิได้กล่าวอะไร เปิดทางให้จิ๋งจิ่วที่อยู่ด้านหลัง
จิ๋งหลีงุนงงไปครู่ถึงจะได้สติ
