กล่าวว่า “ท่าน… เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร?”
“หากพวกเจ้าไม่คัดค้าน และหลีเกอร์อยากจะแต่ง อย่างนั้นก็ย่อมต้องแต่งเอานางเข้ามา”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เรื่องนี้ให้กู้ชิงจัดการ พวกเจ้าคอยฟังเขา”
จิ๋งซางมองไปทางกู้ชิง ในสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกจนปัญญา ในใจครุ่นคิดว่าจิ๋งจิ่วไม่รู้ว่าเรื่องนี้แอบซ่อนปัญหายุ่งยากอะไรเอาไว้เบื้องหลัง เจ้าต้องบอกเขาสิ
กู้ชิงยิ้มๆ เชิญเขาออกไปจากห้องหนังสือ มายังมุมหนึ่งที่เงียบสงบในสวนดอกไม้ด้านหลัง มองดูดวงตาของเขาพลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “เตรียมหาเวลาไปเรือนอัครมหาเสนาบดีเพื่อขอแต่งงาน”
จิ๋งซางตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก ในใจคิดว่านี่มันหมายความว่าอย่างไร กู้ชิงไม่ได้อธิบาย เขากล่าวต่อว่า “ได้ยินว่าลูกชายของจานกั๋วกงจะขอแต่งงานในอีกแปดวันหลังจากนี้ อย่างนั้นพวกเราก็ได้แต่ต้องไปเร็วกว่านั้นหรือไม่ก็ไปวันเดียวกัน ท่านคิดว่าแบบไหนดีกว่า?”
“ในเมื่อท่านรู้ว่าเรือนอัครมหาเสนาบดีเตรียมจะเป็นทองแผ่นเดียวกับเรือนจานกั๋วกง แล้วทำไมถึงยังต้องให้พวกข้าไปขอแต่งงานอีก?”
จิ๋งซางยิ้มเจื่อนพลางกล่าวว่า “จากที่ข้ารู้มา คุณหนูผู้นั้นถูกส่งไปกักบริเวณอยู่ที่วัดจิ้งเจวี๋ยเพื่อรอแต่งงาน ท่าทีของเรือนอัครมหาเสนา
