่า “หากเรื่องงานแต่งนี้จัดการได้ไม่สำเร็จ แล้วจิ่งเหยาจะเป็นรัชทายาทได้อย่างไร?”
กู้ชิงเข้าใจความหมายของอาจารย์ หากสามารถจัดการงานแต่งครั้งนี้ได้สำเร็จ ท่าทีของอัครมหาเสนาบดีก็อาจจะเกิดการเปลี่ยนแปลงจนส่งผลกระทบต่อความคิดของเรือนอี้เหมา อย่างน้อยก็ทำให้บัณฑิตเหล่านั้นรักษาจุดยืนที่เป็นกลาง แล้วก็จะส่งผลกระทบต่อเหล่าบัณฑิตและขุนนางในราชสำนัก แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า…. หากคิดอยากจะทำให้งานแต่งครั้งนี้ประสบความสำเร็จ อันดับแรกก็คือต้องทำให้อัครมหาเสนาบดีเปลี่ยนแปลงท่าทีเสียก่อน หรือก็คือการทำให้เรือนอี้เหมาเปลี่ยนแปลงความคิดที่มีต่อจิ่งเหยา ซึ่งนี่แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนต่างรู้ว่าเรื่องที่อยากจะเปลี่ยนแปลงที่สุดบนโลกนี้มิใช่คำพูดติดปากของชิงซาน แล้วก็มิใช่ชื่อสกุลของสำนักจงโจว หากแต่เป็นความคิดของบัณฑิตเหล่านั้น
“ข้าไม่รู้เรื่องเหล่านี้ ข้ารู้แต่เพียงว่าหากอยากจะได้ของสิ่งใดมา ก็ควรจะจ่ายค่าตอบแทนที่เท่าเทียมกันออกไป อย่างเช่นเจ้าอยากจะซื้อของก็ควรจะจ่ายใบไม้ทองคำ”
จิ๋งจิ่วคิดถึงตอนที่ตนเองกับเจ้าล่าเยวี่ยออกไปจากชิงซานครั้งแรก คิดถึงเรื่องที่อยากจะซื้อหมวกลี่เม่าแต่กลับไม่ได้พกเง
