อยู่ในความทุกข์ยาก นั่นก็คือชัยชนะของเขา
“ท่านเองก็เสียใจหรือ?”
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังของเขา
จิ๋งจิ่วไม่ได้หมุนตัวไป หากแต่กล่าวว่า “ข้าไม่ได้เสียใจ ข้าเพียงแต่ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมผู้บำเพ็ญพรตถึงไม่ตั้งใจบำเพ็ญเพียร หากแต่กลับมีความคิดอะไรวุ่นวายมากมายขนาดนี้?”
เมื่อชีวิตที่แล้วเขาไม่เข้าใจคำถามนี้ ในชีวิตนี้ก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่
หากความคิดมาจากความรู้สึกรับผิดชอบที่จะนำพาตนเองและเผ่าพันธุ์ก้าวไปข้างหน้า อย่างนั้นความรู้สึกรับผิดชอบเหล่านั้นมันมาจากไหนกัน?
หากบอกว่าความรู้สึกรับผิดชอบเหล่านั้นมาจากการที่รู้สึกสิ้นหวังต่อโลกใบเก่า อย่างนั้นทำไมเจ้าไม่พากองทัพของเผ่าหมิงบุกโจมตีโลกมนุษย์เสียเลยล่ะ?
หากบอกว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะความรัก แต่ก็มิได้เป็นเพราะละครงิ้วหรอกหรือ ถึงได้มีคำพูดที่น่าเบื่อเหล่านั้น?
หญิงสาวผู้นั้นนั่งลงที่ข้างกายเขา กอดเข่าทั้งสองข้าง มองดูก้านดอกบัวที่อยู่ในสระ สูดน้ำมูกเบาๆ พลางเช็ดหยดน้ำตาที่ไหลลงมาจากในดวงตา จากนั้นกล่าวด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อยว่า “เดิมบนโลกไร้ซึ่งเรื่องราว เป็นคนเราที่หาเรื่องใส่ตัวเอง แต่นั่นอาจจะเป็นเพราะพวกเราต่างก็เป็นคนธรรมดากระ
