ความรู้สึกเช่นนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กระทบใจแห่งเต๋าไม่หยุด ทำให้รู้สึกไม่สบายอย่างมาก
จิ๋งจิ่วรู้ว่านี่มิได้เป็นเพราะแซ่ของหลิ่วสือซุ่ยกับหยวนฉวี่ หากแต่เป็นเพราะเสวี่ยจีอยู่ที่ชิงซาน
เขาครุ่นคิด ก่อนจะหยิบเอาจักจั่นเหมันต์ออกมาแล้วโยนออกไป กล่าวว่า “อาต้า เจ้าติดมันเอาไว้”
จักจั่นเหมันต์ตกลงบนหัวของแมวขาวพอดิบพอดี
ถึงแม้จะสูงแค่ไหน ขอเพียงหยุดอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานมากพอก็จะรู้สึกเคยชินได้ มันย่อมไม่หวาดกลัว เมื่อคิดถึงเสวี่ยจีก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก
แมวขาวยื่นอุ้งเท้าขวาไปขยับตำแหน่งของจักจั่นเหมันต์ รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก มันส่งเสียงเมี้ยวไปทางจิ๋งจิ่วเพื่อแสดงการขอบคุณ
จิ๋งจิ่วเองก็พึงพอใจเป็นอย่างมาก ในใจครุ่นคิดว่าถ้าหากเสวี่ยจีแหกคุกออกมา นางก็น่าจะตามกลิ่นของจักจั่นเหมันต์มายังยอดเขาเสินม่อ เมื่อถึงตอนนั้นอาต้าก็จะสกัดเอาไว้ได้ เจ้าสามตัวนั้นจะต้องไม่ยอมมองดูอาต้าเกิดเรื่องโดยไม่ทำอะไรแน่
ผิงหย่งเจียเดินเข้ามายืนอยู่ข้างกู้ชิง ก่อนจะกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “ศิษย์พี่ เจ้าแมวตัวนี้มันมาจากไหนกันแน่? ทำไมชื่อมันฟังดูแปลกๆ”
กู้ชิงไม่ทันได้อธิบาย จิ๋งจิ่วก็กล่าวกับผิงหย่งเจียว่า “เจ้า
