อยากจะเรียนกระบี่อะไร?”
ผิงหย่งเจียตกตะลึง ในใจครุ่นคิดว่าในเมื่อตนเองเป็นศิษย์ยอดเขาเสินม่อ ก็ควรจะเรียนเคล็ดกระบี่ไร้อาวรณ์ของประมาจารณ์จิ่งหยางสิ หรือว่ายังจะเรียนเพลงกระบี่อื่นได้อีก?
กู้ชิงคิดถึงประสบการณ์ของตัวเองในอดีต จึงยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เพลงกระบี่ในยอดเขาทั้งเก้าของชิงซาน เจ้าสามารถเลือกได้หมด”
ผิงหย่งเจียตกตะลึงเป็นอย่างมาก ในใจครุ่นคิดว่าแบบนี้ก็ได้หรือ?
กู้ชิงกล่าวกับจิ๋งจิ่วต่อว่า “ตอนนี้ศิษย์น้องยังไม่มีกระบี่ อาจารย์ท่านเห็นว่าอย่างไรบ้างขอรับ?”
ในเวลานี้ บนยอดเขาชิงหรงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามพลันมีเสียงเพลงดังลอยมา
ผิงหย่งเจียมองไปทางด้านนั้น รู้สึกใคร่รู้
จิ๋งจิ่วมองดูเขา กล่าวว่า “อย่างนั้นก็เรียนเพลงกระบี่ไร้จุดจบของยอดเขาชิงหรงแล้วกัน เรื่องกระบี่ค่อยว่ากัน”
ผิงหย่งเจียตกตะลึงไปอีกครั้ง เขารู้สึกน้อยใจเป็นอย่างมาก ในใจคิดว่าข้าเพียงแค่มองดูนิดเดียวเอง จึงกล่าวว่า “อาจารย์ บนยอดเขาชิงหรงมีแต่ศิษย์พี่หญิง มันไม่แปลกหรือขอรับ….”
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจเขา หากแต่เดินกลับเข้าไปในถ้ำ ผ่านไปไม่นานก็เดินออกมาใหม่อีกครั้ง ในมือมีคัมภีร์กระบี่บางๆ เล่มหนึ่ง
ผิงหย่งเจียไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือ
