เสียใจดี เขารับเอาคัมภีร์กระบี่มาอย่างงุนงง ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรก็ถูกกู้ชิงกับหยวนฉวี่ลากตัวเข้าไปในตำหนัก
“เจ้าโง่หรือเปล่า? ตอนนั้นเขาอวิ๋นเมิ่งจัดงานชุมนุมแสวงมรรคา อาจารย์อาเข้าร่วมงานชุมนุมในฐานะศิษย์สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย มีอะไรน่าแปลก?”
หยวนฉวี่มองดูเขาพลางกล่าวอย่างโมโห ในใจคิดว่าหากเปลี่ยนเป็นศิษย์น้องอวี้ซาน ไม่รู้ว่านางจะดีใจขนาดไหนกัน ไหนเลยจะจู้จี้จุกจิกเหมือนอย่างเจ้า
กู้ชิงยิ้มๆ ไม่พูดอะไร
ที่เขาลากตัวผิงหย่งเจียกลับมา มิใช่เพราะกลัวว่าอาจารย์จะโกรธ หากแต่รู้ว่าอาจารย์ทั้งสองท่านจะคุยกัน
……
……
เก้าอี้ไม้ไผ่อยู่ตรงริมผา หันหน้าออกไปทางทะเลเมฆ
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ด้านหลังเจ้าล่าเยวี่ย หวีผมให้นาง
เจ้าล่าเยวี่ยคิดถึงคัมภีร์กระบี่ก่อนหน้านี้ก็ว่า “ความจำของท่านไม่เลวเลยนะ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เพลงกระบี่ที่ร้ายกาจส่วนใหญ่ยังจำได้ แต่วิชาพื้นฐานตอนที่เข้าสำนักกลับลืมไปเกือบหมดแล้ว”
ในอดีตตอนที่เดินออกมาจากลำธารในภูเขา เขาก็พบเห็นถึงปัญหานี้ ความทรงจำที่เขาเก็บเอาไว้ส่วนใหญ่นั้นไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับความสั้นยาวของเวลา มันเป็นเหมือนกับสิ่งที่ได้ผ่านการเลือกมาอย่างตั้งใจ เรื่องที่สำคัญส่ว
